نام این غول فولادی مارین انجل (Marine Angel) بود؛ کشتی ای با طولی حدود 193 متر و عرض بیش از 21 متر که قرار بود پس از عبور از رودخانه شیکاگو خود را به دریاچه میشیگان برساند. ابعاد کشتی آن قدر بزرگ بود که در یکی از باریک ترین نقاط مسیر، طبق گزارش شیکاگو تریبون، فاصله بدنه آن با دو طرف مسیر تنها حدود 18 سانتی متر بود. یعنی یک اشتباه کوچک در هدایت می توانست این عملیات عجیب را به برخوردی بسیار پرهزینه تبدیل کند.
غولی که برای آبراه های شیکاگو ساخته نشده بود
داستان مارین انجل در واقع چند سال پیش از آن آغاز شده بود. این شناور در سال 1945 توسط شرکت Sun Shipbuilding and Drydock در چستر پنسیلوانیا ساخته شد.
کشتی در ابتدا یک شناور نظامی از نوع C4-S-B2 بود که برای حمل سریع نیرو طراحی شده بود و با نام مارین انجل به آب انداخته شد. طول اولیه آن حدود 155 متر بود و یک توربین بخار با قدرت تقریبی 9900 اسب بخار نیروی مورد نیاز آن را تامین می کرد.
اما سرنوشت مارین انجل قرار نبود در همین جا متوقف شود. یک تغییر اساسی برای ورود به دریاچه های بزرگ
در سال 1952، شرکت Amerisand Steamship Co. این شناور را خریداری کرد و با مشارکت Boland & Cornelius، برنامه تبدیل آن برای فعالیت در منطقه دریاچه های بزرگ آمریکای شمالی آغاز شد.
برای این کار، مارین انجل به کارخانه مریلند درای داک (Maryland Drydock) در بالتیمور فرستاده شد؛ جایی که تغییرات گسترده ای روی آن انجام گرفت. بدنه کشتی حدود 37.5 متر کشیده شد و دماغه جدید و حجیم تری برای آن ساخته شد. اتاق فرمان نیز از قسمت میانی به بخش جلویی منتقل شد و موتور کشتی مورد بازسازی قرار گرفت. پس از این تغییرات، طول کشتی به حدود 193 متر رسید.
اما یک مشکل بزرگ باقی مانده بود: چگونه چنین کشتی عظیمی قرار بود خود را از مسیرهای آبی باریک و پر از پل شیکاگو عبور دهد؟ سفری عجیب از قلب شهر …
