غریبانه‌های ناو دنا | روایت تکان‌دهنده یک بازمانده

همشهری‌آنلاین-سیده کلثوم موسوی: علاقه خاصی به نظامی‌گری و دریانوردی داشتم. بعد از ثبت‌نام، در نیروی دریایی ارتش استخدام شدم. با اینکه خدمت در نیروی دریایی سختی‌های زیادی دارد اما به‌خاطر علاقه و عشق وطنم سختی‌ها و مشکلات را نادیده گرفتم. اواسط دی‌ماه ۱۵روز مرخصی داشتم و در کنار خانواده بودم و بعد ازاتمام مرخصی به محل کار رفتم. چند روز بعد با جمعی از همکاران اعزام شدیم به مأموریت دریانوردی؛ مأموریتی که قرار بود تا عید تمام شود و پرسنل ناو به آغوش میهن و خانواده برگردند. من به‌عنوان یک رزم‌نواز در این نیرو خدمت می‌کردم. از آنجا که واحدهای شناور در نیروی دریایی پرسنل‌ رسته موزیک ندارند، من به همراه ۹نفرنوازنده سازهای مختلف، از مناطق مختلف نیروی دریایی(بندرعباس، جاسک و چابهار) به ناو دنا مأمور شدیم تا در مراسم میلان۲۰۲۶صلح و دوستی در ویشاخاپاتنام‌ هند شرکت کنیم. آن روز هیچ کس فکرش را نمی کرد در راه بازگشت، سوگوار همراهانمان شویم، آن هم در ۱۳ اسفند و با حمله آمریکا.

شب حمله هیچ‌کدام نخوابیدیم شب ۱۳ اسفند نخوابیدیم چون احتمال حمله بود. کلاس‌های آموزش برای همه پرسنل برگزارکردند که اگر حمله کردند چطور پناه بگیریم. ما هیچ امکانات دفاعی و نظامی ‌ نداشتیم چون برای رزمایش صلح رفته بودیم. می‌خواستیم در یکی از شهرهای هند پهلو بگیریم. شب حمله بچه‌ها استرس داشتند و هیچ‌کدام نخوابیدند. خیلی خسته بودم، می‌خواستم کمی استراحت کنم. جلیقه‌نجات‌ را پشت‌سرم گذاشتم. یکدفعه صدای مهیبی آمد، … …