فاطمیه و حکایت دلدادگی مردی که دیگر نیست

به گزارش خبرگزاری ایمنا، محرم که می‌آید، کوچه‌ها رنگ عزا می‌گیرند؛ صفر که می‌رسد، دل‌ها در حسرت رسیدن به کربلا می‌تپند و فاطمیه که از راه می‌رسد، انگار بغضی قدیمی دوباره در سینه‌ها جان می‌گیرد؛ بغضی که از پشت در نیم‌سوخته خانه‌ای در مدینه آغاز شد و قرن‌هاست در دل شیعیان مانده است. سال‌جاری اما فاطمیه حال دیگری دارد؛ اندوهی بر اندوهش نشسته و داغی در دل این سوگواری ریشه دوانده که نمی‌توان به‌آسانی از کنار آن گذشت.

این روزها دهه فاطمیه در غیاب رهبر شهید انقلاب آغاز شده است؛ مردی که نام حضرت زهرا(س) برایش پناهی برای دل، چراغی برای مسیر و مبدأیی برای تجدید عهد با ایمان بود. مردی که از پیوند قلبی خود با مجالس روضه سخن گفته بود و از اینکه رزق سال کشور را در شب های فاطمیه می‌گیرد.

حالا فاطمیه آمده است و آن جای آشنا خالی است؛ جای مردی که دل به روضه مادر سپرده بود. این روزها وقتی نام حضرت زهرا(س) در مجالس عزاداری طنین‌انداز می‌شود، وقتی مداح از غربت مدینه می‌خواند و صدای گریه از گوشه‌وکنار مجلس بلند می‌شود، خاطره او نیز در ذهن‌ها جان می‌گیرد؛ خاطره مردی که در میان هیاهوی مسئولیت‌ها، برپایی سفره روضه اهل‌بیت(ع) به ویژه حضرت مادر(س) را فراموش نمی‌کرد.

چه رازی در این دلدادگی نهفته است؟ شاید پاسخ را باید در همان حقیقتی جست‌وجو کرد که قرن‌هاست دل شیعیان را به خانه حضرت زهرا(س) پیوند زده است؛ اینکه در مکتب اهل‌بیت(ع)، بزرگی به دوری از اشک و توسل نیست، بلکه بزرگ‌ترین آدم‌ها نیز برای ادامه راه به پناهی از جنس محبت نیاز دارند. روضه، برای چنین دلی، تنها شنیدن مصیبت نیست؛ بازگشتن به اصل خویش است، مرور عهدی … …