از بازدارندگی تا وتو؛ مسیر فرسایش قدرت ترامپ

دونالد ترامپ در دوره دوم ریاست ‌جمهوری خود، بازدارندگی را نه صرفاً به‌ عنوان یک دکترین نظامی، بلکه به ‌مثابه روایتی از قدرت بدون جنگ به کار گرفت. روایتی که در آن ترکیبی از تعرفه ‌های اقتصادی، تهدید های نظامی محدود و لفاظی‌ های تهاجمی، جایگزین جنگ‌ های تمام ‌عیار پرهزینه می‌شد. او می‌کوشید با فشار مستمر و هدفمند، هزینه ‌های رقبا را افزایش دهد و اراده آمریکا را بدون ورود به باتلاق‌ های جدید تحمیل کند. اما این معماری بازدارندگی در آزمون سخت انتخابات میان دوره‌ای ۲۰۲۶ و پیامد های جنگ ایران شکاف‌ های عمیق خود را آشکار کرد. آنچه از دل این آزمون بیرون آمد، نه عقب ‌نشینی کامل، بلکه چرخشی به سوی ابزار های باقی ‌مانده قدرت بود. وتو به ‌عنوان سپر دفاعی و سیاست خارجی به‌ عنوان آخرین سنگر نفوذ دونالد ترامپ است. بازدارندگی به ‌مثابه روایت؛ از فشار تا فرسایش:

بازدارندگی ترامپ در دوره دوم بیش از آنکه یک راهبرد منسجم نظامی باشد، یک روایت است. او با ترکیب تهدید های اقتصادی نظیر تعرفه ‌ها، فشار های نظامی محدود و لفاظی‌ های تهاجمی، کوشید بدون ورود به جنگ ‌های پرهزینه اراده آمریکا را به رقبا تحمیل کند. این رویکرد که می‌توان آن را بین‌الملل‌گرایی گزینشی نامید، در قبال ایران: ونزوئلا و حتی متحدان اروپایی به شکل ‌های مختلف اعمال شد. با این حال، این بازدارندگی یک نقطه ضعف ساختاری داشت. مرز میان فشار هوشمند و جنگ فرسایشی به‌ سرعت مبهم می‌شد. جنگ ایران که در فوریه آغاز شد، نمونه ‌ای از همین لغزش بود؛ عملیاتی که قرار بود ابزار بازدارندگی باشد، به محرکی برای نارضایتی داخلی و شکست انتخاباتی تبدیل شد. به بیان دیگر، بازدارندگی که قرار بود از جنگ جلوگیری کند، خود به منبع فرسایش قدرت ترامپ در افکار عمومی بدل شد. انتخابات میان دوره‌ای، همه‌ پرسی بر سر جنگ و اقتصاد: …