فقر زمانی؛ تورم چگونه وقت مردم را هم می‌گیرد؟ | آخرین خبر

سعید مشهوری| ساعت کاری تمام شده اما روز کاری هنوز ادامه دارد. آقای محمدی که پیش از شروع به کار اداره با اسنپ مسافر جا‌به‌جا کرده، پس از پایان کار هم ناچار است چند ساعتی پشت فرمان بنشیند. همسرش نیز پس از پایان وقت اداری در خانه به کار دیگری مشغول است. آنها به‌خاطر افزایش قابل‌توجه هزینه‌ها ناچارند بیشتر از گذشته کار کنند. خانواده آقای محمدی اجاره‌نشین است و شوک‌های اخیر حسابی به زندگی‌اش فشار وارد کرده است. این خانواده و هزاران خانواده مثل آنها، نگران آینده هستند اما حفظ این وضعیت هم، هر ماه ساعت‌های بیشتری کار و زحمت می‌خواهد. زیر فشارهای تورمی، فرصت خواب، گفت‌وگو، یادگیری و کنار هم بودن خانواده کاهش می‌یابد. به همین دلیل اقتصاددانان از بروز یک پدیده جدید هشدار می‌دهند به این شکل که تورم فزاینده می‌تواند، خانواده را پیش از آنکه در آمار فقرا جای بگیرد به فقر زمانی گرفتار کند. وقتی درباره هزینه تورم صحبت می‌شود معمولاً نگاه‌ها به قیمت کالاها، ارزش دستمزد و قدرت خرید پس‌اندازهاست. با این‌ حال خانوار برای مقابله با شرایط تورمی، زمان خود را نیز به میدان می‌آورد. بیشتر کار می‌کند، بیشتر دنبال قیمت مناسب می‌گردد، بعضی خدمات را خودش انجام می‌دهد و برای حفظ ارزش دارایی‌هایش تصمیم‌های بیشتری می‌گیرد. ممکن است با این تلاش‌ها، کاهش مصرفش محدود شود اما زندگی با فرسودگی بیشتری ادامه پیدا کند. بخشی از فشار اقتصادی که در صورت‌حساب خرید دیده نمی‌شود، در ساعت‌های از دست‌رفته زندگی پنهان است. فقر زمانی به‌معنای مشغله زیاد یا احساس کمبود وقت در یک روز شلوغ نیست. مسئله زمانی جدی می‌شود که فرد پس از کار درآمدزا، کار خانگی، مراقبت و رفت‌وآمد، فرصت کافی برای استراحت و نیازهای شخصی نداشته باشد و کاهش این مسئولیت‌ها نیز معیشت او یا خانواده‌اش را تهدید کند. تفاوت مهمی میان کسی وجود دارد که آگاهانه برای پیشرفت بیشتر کار می‌کند و کسی که برای حفظ حداقل زندگی ناچار است، زمان استراحتش را بفروشد. در حالت دوم، اختیار فرد بر زمان خود محدود شده است. حتی اگر همچنان درآمدی بالاتر از خط فقر داشته باشد. …