سرمقاله روزنامه جوان/ چه کسی جنگ را می‌برد؟! | آخرین خبر

پرسش پربسامد این روزها و پس از آن‌که رئیس‌جمهور آمریکا گفت «نیازی به توافق نداریم» این است که «تاکتیک ایران» در مقابل آن چیست؟ و «سرانجام چه کسی جنگ را می‌برد؟» با آن‌که پاسخ فوری و قوی، در خود واکنش ترامپ است که نشان می‌دهد او از تبدیل قدرت نظامی به پیروزی سیاسی ناتوان شده است و اکنون پرستیژ «توافق نمی‌خواهم» او شاهدی قوی بر ناتوانی در پیروزی سیاسی است، ولی می‌خواهم با آموزه‌های دینی خودمان نشان دهم چرا در نبردها کسی که جثه بزرگ‌تری دارد، برنده نیست، برنده کسی است که «نبرد بزرگ‌تری» در درونش برپا شده باشد؛ و این تجربه‌ای است که آمریکایی‌ها در تمامی جنگ‌های یکصدساله از آن عبرت نگرفته‌اند!

اکنون از یک‌سو گفته می‌شود به‌رغم بسته‌بودن تنگه، تمامی جهان با تمامی ظرفیت به کار تولید نفت است و از شیوخ و همسایگان که تولید خود را افزایش چشمگیری داده‌اند و با کشتی کوچک قاچاق می‌کنند، تا خود آمریکا که با ظرفیت کامل تولید می‌کند، در کار بی‌اثرکردن بستن تنگه هرمز هستند. از طرفی ایران واقعاً اختلالی شدید در تنگه ایجاد کرده است و یمن پشت دروازه‌های عدن و بالای سر باب است و این یعنی سلطان دو تنگه راهبردی و بلکه بستن کانال سوئز.

چنین قدرتی در جبهه مقاومت با اسباب به دست نیامده است و برای حفظ اسباب نیست. انگیزه در جان‌فدایان ایرانی استمرار امر الهی است. اگر دشمنان‌شان را شهوت و قوت خران داده‌اند، آنان را همت و قوت پیغمبران بخشیده‌اند. «انبیا در قطع اسباب آمدند/ معجزات خویش بر کیوان زدند/ جمله قرآن هست در قطع سبب/ عز درویش و هلاک بولهب». اینجا رزمنده و جان‌فدای ایرانی نبردی درون خود دارد که از جنس جدال‌های مادی‌انگارانه شیوخ و ارباب آمریکایی نیست. اگر قطع اسباب می‌بینید، از آن آتشی است که در درون‌شان شعله‌ور شده است. نیک می‌دانیم که قطع اسباب، ترک اسباب نیست. «گر توکل می‌کنی در کار کن/ کشت کن پس تکیه بر جبّار کن». …