سرنا در زندگی شخصیاش، قلبی سرشار از مهر و دغدغه داشت؛ برای اطرافیان، همسر و فرزندانش. پسری چهارساله به نام علی و دختری دوساله به نام دینا. برای مادری با دو کودک چشمبهراه، هر نگاه به لنز دوربین با طعم دلتنگی برای آغوش فرزندان همراه بود. او میتوانست به مدارک آمریکاییاش تکیه کند، در امنترین رسانهها از پشت میزهای عافیت سخن بگوید و چشم بر جنایات جانیان علیه ملتهای منطقه ببندد؛ اما سرنا وجدانش را بهبهای آسودگی نفروخت.
وقتی از سال ۲۰۰۷ لباس خبرنگاری پرس تیوی را بر تن کرد، سوگند یاد کرده بود که شاهد صادق تاریخ باشد. او در عراق با درد بیخانمانها گریست، در لبنان حنجره مقاومت شد، در ناآرامیهای ۲۰۱۳ پارک گزی در دود گازهای اشکآور حقیقت را روایت کرد و سرانجام، به داغترین خط نبرد جهان کشانده شد: سوروچ، دیواری میان ترکیه و جهنم کوبانی.
در آن نوار مرزی که سایه سیاه داعش بر فراز شهر گسترده بود، سرنا شیم پشت دوربین قرار گرفت و چیزی را دید که طراحان هرجومرج غربآسیا نمیخواستند چشمی ببیند. او دید که چگونه در پس کاروانهای فریبنده و زیر نام فریبکارانه کمکهای بینالمللی، نفربرهای مسلح و عناصر تروریست به میدان کشتار مردم میروند. این افشاگری، اعلام جرم زنی تنها در برابر ارتشی از سایهها بود. …

بازار


























































































