بازار
این نوشته نه نقد فیلم است که نویسنده تخصص و داعیه‌ای دربارهٔ آن ندارد نه مرثیه‌ای برای داریوش مهرجویی و همسرش وحیده محمدی‌فر که سه سال پیش در ۲۲ مهر ۱۴۰۲ خورشیدی در خانه‌شان در کرج سلاخی شدند بلکه به قصد آن است که بی‌حاصلی سانسور و توقیف را نشان دهد و اینکه تنها جسم و روح خالقان آنها را می‌خراشد و می‌آزارد و گرنه به قول کارگردان بزرگ دیگر هیچ فیلمی در کشو نمی‌ماند و روزی دیده خواهد شد.
فیلم داستان جوان هنرمندی است (با بازی بهرام رادان) که به خاطر تعصبات مادر ناچار می‌شود میان سنتور و خانه یکی را انتخاب کند و همین ترک و سرخوردگی از او یک استعداد هدر رفته می‌سازد و سر و کار او به اعتیاد می‌افتد.
هنر مهرجویی این است که می‌داند این جور قصه‌ها را در فیلمفارسی‌ها هم می‌توان سراغ گرفت ولی اینجا مادر آغوشی برای بازگشت او نیست بلکه پدر او را نجات می‌دهد. مسعود رایگان و رؤیا تیموریان در حالی در فیلم نقش یک زوج را بازی می‌کنند که در عالم واقع نیز همسرند.
عشقی که در بازی گلشیفته نثار سنتوری می‌شود نیز به نجات او نمی‌انجامد و انگار او بیشتر با شهرت و محبوبیت و هنر «علی» پیمان عشق و بعد زناشویی می‌بندد و می‌گسلد.
این نوشته اگر نقد فیلم نیست پس چیست؟ دربارهٔ این موارد است:
۱. اجازهٔ اکران عمومی ندادند و بهانه‌ها گرفتند. همان بهانه‌ها که می‌توانست متوجه اجاره‌نشین‌ها در ۲۰ سال قبل از آن هم باشد و این بار در آغاز دوران سیاه «معجزهٔ هزارهٔ سوم» گریبان فیلم را گرفت. در عمل اما هم آن زمان مردم فیلم را دیدند و هم از طرق دیگر این امکان را داشتند و هم این هفته به دفعات از بی‌بی‌سی فارسی پخش شده و خواهد شد و این یعنی سانسورچی‌ها تنها موجب آزار می‌شوند و هیچ خدمتی به فرهنگ و اخلاق عمومی نمی‌کنند. …
