بازار
او افزود: «حافظ، به تعبیر من خوش‌اقبال‌ترین شاعر ایران است. کدام ایرانی را پیدا می‌کنید که با حافظ انس نداشته باشد؟»
شهرستانی با بیان اینکه حافظ استثنایی‌ترین شاعری است که در زمان حیات خود مشهور شد، ادامه داد: «در زمانه‌ای که سالها طول می‌کشید غزلی شنیده و شاعری مشهور شود، حافظ به سرعت برق شناخته و اشعار او شنیده شد. جامعیتی که در حافظ وجود دارد، مانند ندارد. حافظ تنها از طریق آرایه‌های لفظی به این مرتبه نرسیده است، او با استواری شخصیت، قدرت و اعتماد به‌نفس، تواضع خود را از دست نداد. به این ترتیب، حافظ تبدیل به شخصیتی شد که در همه دلها جایگاه خود را پیدا کرد.»
تماشای هنر در کوچه‌های شهر
سهیل محمودی، شاعر، یکی دیگر از مهمانان این آیین با اشاره به مراوده همیشگی شعرا با مفهوم شهر گفت: «می‌خواهم کمی درباره تهران حرف بزنم. در بمباران سال ۱۳۶۷ تهران شعری درباره دلشکستگی گفته بودم. در جنگ اخیر هم خطاب به ایران گفتم:
ایران بنگر عاشق حیرانت را
این کوخ نشین ته تهرانت را
جان می‌دهم و به هر دو عالم ندهم
یک خشت هم از کاخ گلستانت را»
محموی اضافه کرد: «سالها پیش در اوایل دهه هفتاد در میدان شهدا، خیابان شکوفه زندگی می‌کردیم. فرزندانم کوچک بودند. آنها را به میدان فردوسی و محفل شاهنامه‌خوانی می‌بردم. پای مجسمه میدان فردوسی برایشان شاهنامه می‌خواندم. نماد مجسمه، بخشی از حیات فرزندانم بود. بنابراین گسترش چنین نمادهای می‌تواند در حافظه مردم شهر ماندگار شود. شهر تهران زیباشناسی خاص خود را دارد که متاسفانه تا حدی از آن دور شده است.»
این شاعر درباره نقش هنر در ساختار شهر گفت: «پیش از این هم افراد زیادی در سازمان زیباسازی شهر تهران، تلاش کردند زیبایی در شهر به چشم بیاید. همه مردم از دیدن هنر و زیبایی لذت می‌برند. زیبایی شهر در گروی لحظات بصری است. این زیبایی‌ها می‌تواند با مجسمه‌سازی یا خوشنویسی به شهر آورده شود.» …
