بازار
سال‌ها پیش، چنین لحظه‌ای گاهی خوشایندتر بود. اگر تعداد سفارش‌ها با پیش‌بینی آشپزخانه جور درنمی‌آمد و چند پرس غذای اضافی باقی می‌ماند، سهم کارکنان هم از همان منوی اصلی پرداخت می‌شد. یک شب زرشک‌پلو، شب دیگر خورش. ماهیچه هم گاهی، شاید هر چند ماه یک‌بار، نصیب یکی از کارگران می‌شد. اتفاقی بود و قاعده مشخصی نداشت، اما برای کسی که تمام روز بوی غذا را استشمام کرده و فرصت نشستن پشت میز مشتریان را نداشته، خوردن یک پرس غذای خوب در پایان شیفت، اتفاق کوچکی نبود.
آن روزها غذای کارکنان گاهی از همان غذاهایی تأمین می‌شد که با قیمت بالا به مشتری فروخته بودند. بعدها رستوران‌ها برای پرسنل دیگ جداگانه‌ای بار گذاشتند. ماکارونی با سویا، عدس‌پلو، لوبیاپلو با برنج هندی یا خوراک مرغ با سیب‌زمینی و هویج، جای غذاهای اصلی منو را گرفت. این هم برای کارکنان پذیرفتنی بود. دست‌کم می‌دانستند هنگام استراحت، یک وعده غذای گرم در انتظارشان است.
اما حالا روایت بعضی کارکنان از آشپزخانه‌های دیگری حکایت دارد. ته‌دیگ‌های سوخته کف قابلمه، کمی آب مرغ یا گوشت و چند قطعه هویج و پیاز شناور در آن. غذایی که مقدار و کیفیتش به شانس روز بستگی دارد. گاهی هم تعداد کارکنان از مقدار غذای آماده‌شده بیشتر است و سهم بعضی‌ها به همان باقی‌مانده دیگ محدود می‌شود. کارگری که چندین ساعت کنار اجاق ایستاده، برای خوردن یک وعده غذای درست‌وحسابی باید به بیرون از رستوران فکر کند و از حقوق خودش هزینه کند.
…
