در این سکانس، فرضیایی ترانه «دنیا» از حبیب را اجرا می کند؛ قطعه ای که سال هاست برای بسیاری از علاقه مندان موسیقی قدیمی، یادآور حال و هوای عاشقانه و نوستالژیک موسیقی ایرانی است. عمو پورنگ این بار با حبیب خواند
انتخاب ترانه «دنیا» برای این سکانس، یکی از نکات جالب اجرای داریوش فرضیایی است. این قطعه با فضای احساسی و عاشقانه خود، تفاوت زیادی با تصویری دارد که مخاطبان معمولا از عمو پورنگ در ذهن دارند.
همین تفاوت باعث شده اجرای فرضیایی حال و هوایی متفاوت پیدا کند؛ چهره ای که سال ها با دنیای کودکان و برنامه های سرگرم کننده شناخته شده، این بار با یک ترانه قدیمی و عاشقانه مقابل دوربین قرار گرفته است.
ترانه «دنیا» از جمله قطعات شناخته شده حبیب است و عبارت معروف «میشنوی صدای قلبم...» یکی از بخش هایی است که بیش از دیگر قسمت های این اثر در میان مخاطبان موسیقی قدیمی شناخته شده است. چرا انتخاب ترانه حبیب جالب توجه است؟
بخش مهمی از جذابیت این سکانس به تضاد میان شخصیت رسانه ای داریوش فرضیایی و فضای ترانه باز می گردد. عمو پورنگ برای چندین سال یکی از چهره های ثابت برنامه های کودک تلویزیون بوده و مخاطبان او را بیشتر با انرژی، شوخی و فضای شاد به یاد می آورند.
اما اجرای یک ترانه قدیمی و عاشقانه از حبیب، وجه دیگری از توانایی های اجرایی او را نشان می دهد و باعث شده این سکانس برای مخاطبان بزرگسال نیز جذابیت بیشتری داشته باشد.
از طرف دیگر، خود ترانه «دنیا» نیز ساختاری کاملا احساسی دارد و درباره دلبستگی شدید به یک فرد و تاثیر حضور او بر زندگی راوی است. تکرار مضمون قلب، نفس و زندگی در کنار معشوق، فضای قطعه را عاطفی و عاشقانه کرده است. (Lyrics Translate) حال و هوای نوستالژیک ترانه «دنیا» …




















































































































