بازار
دیپلماسی ایرانی: زنان خانواده‌های نیروهای مسلح ایران، سال‌هاست در سنگری ایستاده‌اند که کمتر کسی آن را می‌بیند؛ سنگری به نام خانواده، انتظار، مسئولیت و مقاومت. همسران فرماندهان سپاه، افسران ارتش، سربازان و دیگر نیروهای نظامی، زنانی نیستند که صرفاً در حاشیه تحولات نظامی زندگی کنند. آنان بخشی از واقعیت جنگ‌اند؛ زنانی که با انتخاب آگاهانه مسیر زندگی مشترک با مردانی که مسئولیت دفاع از کشور را بر عهده گرفته‌اند، با دشواری‌ها و مخاطرات این مسیر آشنا هستند، اما این آگاهی هرگز به معنای انصراف از حقوق انسانی‌شان نیست.
این زنان، تنها منتظر بازگشت همسرانشان نیستند؛ آنان در تمام روزهایی که مردانشان در میدان مسئولیت و مأموریت حضور دارند، بار سنگین اداره زندگی، تربیت فرزندان، حفظ انسجام خانواده و مقابله با اضطراب ناشی از تهدیدهای امنیتی را به دوش می‌کشند. آنان می‌دانند همسرشان ممکن است در مسیر خدمت به کشور با شهادت، مجروحیت یا آسیب‌های جدی مواجه شود؛ با این حال، زندگی را متوقف نمی‌کنند، فرزندانشان را پرورش می‌دهند، امید را زنده نگه می‌دارند و با اراده‌ای استوار در کنار مردانشان می‌ایستند.
این زنان نه از جنس تسلیم‌اند و نه از جنس انفعال. شجاعتشان را نباید فقط در اشک‌های پنهانی یا شب‌های بی‌خوابی جست‌وجو کرد؛ شجاعت واقعی آنان در این است که با وجود آگاهی از خطر، اجازه نمی‌دهند تهدید، اراده و هویتشان را از میان ببرد. آنان نیز در دفاع از خانه، خانواده، سرزمین و باورهای خود سهم دارند و شایسته‌اند به‌عنوان کنشگران واقعی جامعه در دوران جنگ شناخته شوند، نه صرفاً سایه‌ای در پشت نام و مسئولیت همسرانشان.
جنگ روانی علیه زنان؛ بازی با امنیت و آرامش میلیون‌ها انسان
آمریکا و رژیم اسرائیل باید بدانند که جنگ فقط با موشک و بمب پیش نمی‌رود؛ تهدیدهای پی‌درپی، اظهارات متناقض، اعلام زمان‌های احتمالی حمله، عقب‌نشینی از تهدید و سپس تکرار آن، بخشی از یک فشار روانی گسترده علیه جامعه ایران است. یک روز سخن از حمله قریب‌الوقوع است، روز دیگر تهدید به نابودی زیرساخت‌ها مطرح می‌شود، روز بعد از تعویق عملیات صحبت می‌کنند و دوباره با اظهاراتی تازه، فضای ناامنی و نگرانی را به جامعه بازمی‌گردانند. …
