کسری غفوری| آنچه در ماه گذشته میلادی یعنی سپتامبر با اعتراض دانشآموزان فرانسوی به کمبود معلم و تراکم کلاسها آغاز شد، اکنون به عمیقترین بحران اجتماعی سالهای اخیر این کشور و طغیانی فراگیر علیه هزینههای سنگین زندگی بدل شده است. خشمی مشابه از جهش قیمت سوخت، بحران مسکن و فرسایش خدمات دولتی، مردم را از میلان و مادرید تا لیسبون و تیرانا به خیابانها کشانده است؛ هرچند محرکهای اولیه در هر کشور مختصات متفاوتی دارد. بستر این تنشها را باید در شوک نفتی و انرژی ناشی از جنگ آمریکا علیه ایران جستوجو کرد؛ شوکی که دولتهای اروپایی توان مالی چندانی برای مهار پیامدهایش ندارند. در این میان، وضعیت فرانسه با انباشت بدهی عمومی معادل ۱۱۹درصد تولید ناخالص داخلی و در آستانه انتخابات ریاستجمهوری، شکنندهتر از دیگران به نظر میرسد.
پاریس برای حفظ نظم ناچار به برقراری منع آمدوشد و بستن قراردادهای فوری خرید سوخت شده است و رم نیز استقرار واحدهای ارتش را در خیابانهای میلان دنبال میکند. در چنین فضایی، به نظر میرسد احزاب راست افراطی و نیز جریانهای چپ رادیکال در میان جوانان بیشترین بهره سیاسی را از نارضایتی عمومی ببرند؛ درحالیکه این ابهام همچنان پابرجاست که آیا فرانسه الگوی ناآرامی را صادر میکند یا بار فشارهای معیشتی بهطور همزمان در سراسر قاره سر باز کرده است. سباستین لکورنو، نخستوزیر فرانسه، دیروز سهشنبه اعلام کرد برقراری هدفمند مقررات منع تردد، آرامش نسبی را حاکم کرده است. همزمان، امانوئل مکرون در جریان سفر منطقهای به حوزه خلیجفارس به توافقهایی برای جبران کسری گازوئیل کشور دست یافت. …


دانلود از کافه بازار









































































