GAZ-66 در کارخانه خودروسازی گورکی توسعه یافت و تولید آن از سال 1964 آغاز شد. این کامیون در واقع برای جایگزینی GAZ-63 طراحی شده بود؛ خودرویی که با وجود توانایی مناسب در مسیرهای خارج از جاده، مشکلاتی از جمله تمایل بیشتر به واژگونی داشت. مهندسان GAZ-66 تلاش کردند با طراحی جدید و پایین آوردن مرکز ثقل، این مشکل را برطرف کنند.
یکی از ویژگی های مهم GAZ-66، آرایش کابین روی موتور بود که امکان استفاده بهتر از ابعاد خودرو و ایجاد تعادل مناسب میان محورها را فراهم می کرد. این کامیون با ظرفیت حمل حدود 2 تن ساخته شد و از موتور 8 سیلندر بنزینی بهره می برد. گیربکس 4 سرعته دستی و سامانه چهارچرخ محرک نیز از اجزای اصلی آن بودند.
اما بخش مهمی از شهرت «شیشیگا» به قابلیت های آفرود آن بازمی گشت. برخی نسخه های GAZ-66 به سامانه تنظیم مرکزی فشار باد لاستیک ها مجهز بودند؛ قابلیتی که به راننده اجازه می داد متناسب با شرایط مسیر، فشار لاستیک ها را تغییر دهد و توانایی خودرو در عبور از زمین های نرم و ناهموار را افزایش دهد. وینچ و دیفرانسیل های خودقفل شونده نیز در برخی پیکربندی ها به قابلیت های آن اضافه می شدند.
سادگی ساختار، یکی دیگر از دلایل محبوبیت این کامیون بود. GAZ-66 در محیط هایی طراحی شده بود که دسترسی به تجهیزات تعمیرگاهی و قطعات پیچیده همیشه امکان پذیر نبود. به همین دلیل، دوام و قابلیت تعمیرپذیری در شرایط سخت اهمیت زیادی داشت.
این خودرو تنها در ارتش استفاده نشد. مدل های مختلف آن در بخش های کشاورزی، خدمات شهری، امداد و بسیاری از فعالیت های غیرنظامی نیز به کار گرفته شدند. برخی نسخه ها با بدنه های تخصصی یا تجهیزات ویژه ساخته شدند و همین تنوع باعث شد GAZ-66 برای دهه ها در مناطق مختلف اتحاد جماهیر شوروی و پس از آن نیز مورد استفاده قرار گیرد. …
