ماجرا اما آنطور که در شبکههای اجتماعی گفته شد نیست. سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی اعلام کرد حجم بستههای اینترنتی کاهش پیدا نکرده و هیچ ضریب افزایشی هم برای اینترنت بینالملل اعمال نمیشود. بنابراین، مبنای فروش بستههای اینترنتی، حجم ترافیک بینالملل است و اگر کاربر یک گیگابایت ترافیک بینالملل مصرف کند، همان یک گیگابایت از حجم بستهاش کم میشود.
ضریب ۲.۷؛ یک برداشت اشتباه از نحوه محاسبه اینترنت
پس عدد ۲.۷ از جای دیگری آمده. ترافیک داخلی در ایران با تعرفه ترجیحی محاسبه میشود و به همین دلیل، یک بسته مشخص میتواند برای استفاده از برخی خدمات داخلی، حجم بیشتری از ترافیک را پوشش دهد. به زبان ساده، منظور این نیست که یک گیگ اینترنت بینالملل، ۲.۷ گیگ از بسته را میخورد. بلکه در توضیح تعرفه ترجیحی داخلی، یک بسته ۱۰ گیگابایتی در صورت مصرف کامل برای خدمات مشمول تعرفه داخلی، امکان استفاده از حدود ۲۷ گیگابایت ترافیک داخلی را فراهم میکند.
اما اگر ضریب ۲.۷ وجود ندارد، چرا بسیاری از کاربران حس میکنند اینترنتشان زودتر تمام میشود؟ بخشی از پاسخ را باید در خود اینترنت و شیوه استفاده از آن جست؛ حجم فایلها در سالهای اخیر بزرگتر شده، کیفیت عکس و ویدئو بالاتر رفته و برنامهها هم دیگر همان اپلیکیشنهای کمحجم چند سال قبل نیستند.
شبکههای اجتماعی دائما ویدئو و تصویر بارگذاری میکنند، سرویسهای پخش ویدئو کیفیتهای بالاتری ارائه میدهند و گوشیها هم مدام در حال دریافت، همگامسازی و بهروزرسانی اطلاعات هستند. در نتیجه ممکن است کاربری همان مدت زمانی را که قبلا با گوشی کار میکرد، صرف کند ولی در پایان روز یا ماه حجم بسیار بیشتری مصرف کرده باشد. …
