چند روز پیش «مینا حیدری» از فعالان فضای مجازی، ویدئویی از یک مراسم عزاداری شب‌های فاطمیه در آسایشگاه توان‌یابان ذهنی شهر قم منتشر کرد؛ ویدئویی که کیلومترها دورتر، رد پایی از یک گمشده در شمال ایران را به دوستان و اعضای خانواده‌اش نشان داد و خانواده‌ای را به آرزوی ۱۸ ساله‌شان رساند.
در میان جمعیت سینه‌زن و عزادار حضرت فاطمه (س)، چهره‌ای آشنا دیده می‌شد؛ دست‌کم اهالی محله دخانیات ساری این جوان را خوب به خاطر دارند؛ «عادل طاهری افراچالی» پسری که ۱۸ سال پیش برای دیدار برادرش به تهران رفت. ۲۳ آبان آن سال ناپدید شد. خانواده‌اش سال‌ها به دنبالش گشتند، اما اثری از او نیافتند. تا اینکه ۱۸ سال بعد، در آبان ردی از عادل پیدا شد و پس از برقراری تماس تصویری، بالاخره در روز ۲۳ آبان عادل و خانواده‌اش دوباره به هم رسیدند.
«عادل پیدا بیه!»؛ این جمله حال‌وهوای لحظه‌ای را توصیف می‌کند که خانواده پس از ۱۸ سال، تصویر عزیز گمشده‌شان را در آن ویدئو دیدند.
برگردیم به سال ۱۳۸۷؛ به روزهایی که خانواده برای پیدا کردن عادل دست به هر کاری زدند.
دقیقا همین روزهای ۱۸ سال پیش، یعنی در نیمه دوم آبان ۱۳۸۷ بود که برادر بزرگ عادل، به خانه برگشت و متوجه شد عادل نیست. ابتدا تصور کرد عادل برای مدتی از خانه خارج شد. با خودش گفت لابد برمی‌گردد. ساعت‌ها گذشت، اما خبری نشد. سپس جست‌وجوها آغاز شد.
اهالی محله دخانیات ساری به کمک خانواده آمدند. گروه گروه و دسته‌دسته، خیابان‌های تهران و شهرهای مازندران را گشتند، بلکه نشانی از عادل پیدا کنند؛ اما انگار آب شده بود.
خانواده اطلاعیه مفقودی را در روزنامه منتشر کردند. در این آگهی آمده بود: «عادل طاهری افراچالی که دارای معلولیت ذهنی است و قادر به حرف زدن نیست، از خانه خارج شده و تاکنون خبری از او در دست نیست. از شما بزرگواران تقاضا داریم اگر اطلاعی از او دارید، با شماره‌های زیر تماس بگیرید و این خانواده نگران را خوشحال کنید و مژدگانی دریافت نمایید. »
نه ماه‌ها، که سال‌ها یکی پس از دیگری گذشتند؛ عادل اما برنگشت. پدر و مادر چشم‌انتظارش هر راهی را که به ذهن‌شان می‌رسید، امتحان کردند. اطرافیان نقل می‌کنند پدر عادل به همراه یکی از دوستانش درباره سرنوشت او با دفتر آیت‌الله بهجت تماس گرفتند، به آنها گفته شد: «او زنده است، سرانجام بازخواهد گشت...» …
دانلود از کافه بازار
