واکنش شدید به یک نفر می تواند واقعی باشد، اما معنای آن همیشه روشن نیست. پژوهش های هلن فیشر و همکارانش درباره عشق رمانتیک نشان داده اند دیدن فرد مورد علاقه می تواند بخش هایی از شبکه پاداش و انگیزش مغز، از جمله ناحیه تگمنتوم شکمی، را درگیر کند. این شبکه ها با توجه متمرکز، انگیزه و دنبال کردن پاداش ارتباط دارند.
به همین دلیل دیدن نام یا چهره یک نفر ممکن است توجه و بدن را به سرعت فعال کند. اما فعالیت سیستم پاداش به تنهایی درباره مناسب بودن یک رابطه تصمیم نمی گیرد. مغز می تواند فردی را مهم تلقی کند، در حالی که زندگی در کنار او امن، محترمانه یا پایدار نباشد.
تپش قلب یک داده است؛ حکم نهایی نیست. گاهی ابهام از خود رابطه هیجان انگیزتر می شود
فردی را تصور کنید که رفتارش قابل پیش بینی است. حرف و عملش هماهنگ است و می دانید در رابطه چه جایگاهی دارید. حالا فرد دیگری را در نظر بگیرید که یک روز بسیار نزدیک و روز دیگر ناپدید می شود. گاهی علاقه نشان می دهد و گاهی شما را در انتظار نگه می دارد. رابطه دوم ممکن است هیجان بیشتری ایجاد کند، اما پرتحرک بودن احساسات با باکیفیت بودن رابطه یکی نیست.
در یک مطالعه آزمایشگاهی درباره کشش رمانتیک، زنانی که مطمئن نبودند مردان مورد نظر تا چه اندازه به آنان علاقه دارند، در مقایسه با بعضی گروه های دیگر، اشتغال ذهنی و کشش بیشتری گزارش کردند. این پژوهش محدودیت هایی داشت و ثابت نمی کند هر رابطه مبهمی جذاب تر یا اعتیادآور است. اما یک نکته را نشان می دهد: ندانستن می تواند توجه را درگیر نگه دارد. وقتی پاسخ قطعی نداریم، ذهن بیشتر فکر می کند؛ و گاهی همین فکر کردن زیاد را با عشق عمیق اشتباه می گیریم.
چرا با فاصله گرفتن او، علاقه شدیدتر می شود؟ …

بازار



































































