چه انتظاری از غریبه است ...

مدتی می‌شود که سعی می‌کنم شب‌ها چند دقیقه‌ای در محله قدیمی‌مان قدم بزنم. در روزهای نه جنگ و نه صلح، زندگی هنوز جریان دارد. پیاده‌روها شلوغ است و مردم در حال تردد هستند. عابران پیاده مشغول قدم زدن هستند، اما مشخص است که خریدها افت کرده و بسیاری قدم زدن‌هایشان بیشتر از این باب است که گذر ایام کنند و چند دقیقه از فضای منزل فاصله بگیرند.

رفت و آمد در خیابان ادامه دارد اما نکته‌ای که به چشم می‌آید این است که وضعیت کاسبی‌ها چندان تعریفی ندارد. دلچسب نبودن کسب و کارها، چیزی نیست که نیاز به بررسی دقیق اقتصادی داشته باشد و بخواهیم اعداد و ارقام را بررسی کنیم، این موضوع را می‌توان از خلوت بودن مغازه‌ها به راحتی برداشت کرد.

در مشاهداتی که داشتم، نکته‌ای که به چشمم آمد این است که مغازه‌های زیادی را دیدم که خلوت شده‌اند اما در مقابل مشتری‌ها هنوز در فروشگاه‌های زنجیره‌ای که چند سال است رشد روزافزون داشته‌اند، دیده می‌شوند. هر چند این حضور هم در مقایسه با چیزی که در سال‌های قبل می‌دیدم، بسیار کمتر است. اگر در محله‌های پرتراکم زندگی می‌کنید، می‌توانید خودتان به راحتی مشاهده کنید که اوضاع از چه قرار است.

اینکه اوضاع اقتصادی خوب نیست، تورم روز به روز بیشتر معیشت مردم را درگیر می‌کند و دو دو تا چهارتا کردن‌ها بیشتر از هر زمانی شده، را کسی نمی‌تواند کتمان کند اما حرف این است که گاهی اوقات خودمان هم یادمان می‌رود که بیشتر حواسمان به هم باشد.

نکته‌ای که می‌خواهم بگویم از باب کسب‌وکارهای کوچک است. فروشگاه‌های زنجیره‌ای که تکلیف‌شان مشخص است است؛ آنها با پشتوانه اقتصادی قوی، از نقطه بیرون از نقاط محلی آمده‌اند و مشتری را به واسطه تخفیف‌هایی که می‌دهند، به درون خود فرا می‌خوانند.

نوشتن این چند خط از این باب نیست که با فروشگاه‌های زنجیره‌ای مخالفت کنم. در تمام جهان می‌توان مشابه آنها را یافت. نمی‌گویم تخفیف و خرید کردن … …