بازار
ترجمه نقد کامبوله کمبل از ورایتی را بر این فیلم بخوانید.
«غذای نیمروز» لزوماً درباره هنر آشپزی نیست، اما تا حدی به آیین‌ها و مناسک غذا خوردن می‌پردازد؛ آیین‌هایی که هرچه دسترسی به غذا دشوارتر و کمیاب‌تر می‌شود، ارزش بیشتری پیدا می‌کنند. با این حال، فیلم تازه مجید مجیدی ــ که بیش از همه با درام «بچه‌های آسمان» محصول سال ۱۹۹۷ شناخته می‌شود؛ نخستین فیلم ایرانی که نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم بلند بین‌المللی شد ــ بیش از هر چیز درباره حق برخورداری از غذاست؛ مبارزه‌ای طاقت‌فرسا برای یافتن و تأمین آن در غیاب حمایت دولت.
داستان فیلم در روستای گورانکش در ایران می‌گذرد؛ منطقه‌ای به‌شدت خشک و ظاهراً نامساعد برای زندگی. شخصیت اصلی، داوود سولان (محمد رحیمی)، معلمی است که موقعیت شغلی‌اش بر پایه‌هایی لرزان استوار شده است. هزینه‌های زندگی او عمدتاً از منابع خصوصی تأمین می‌شود. اگرچه حقوقش را وزارت آموزش‌وپرورش می‌پردازد، او صرفاً نیرویی قراردادی است و حامی مالی‌اش نیز از دنیا رفته است. مشکل بزرگ‌تر این است که وارثان مرد متوفی تمایلی ندارند سرمایه‌گذاری‌ای را ادامه دهند که امکان تهیه ناهار برای دانش‌آموزان را فراهم می‌کرد. این وقفه در تأمین غذا، به‌واسطه زنجیره‌ای از پیامدهای پی‌درپی، کل مدرسه را در معرض خطر قرار می‌دهد: اگر ناهاری در کار نباشد، بچه‌ها دیگر به مدرسه نمی‌آیند و در نتیجه، برآورد می‌شود که مدرسه ظرف دو هفته تعطیل شود. …
