فیلم «اورست: فتح بیپایان» تماشاگر را به ارتفاعات هیمالیا میبرد؛ جایی که یک عکاس در جستوجوی شناخت کوهنوردی منزوی، با مردی روبهرو میشود که کوهستان را به م...
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش جام جم آنلاین، برای بعضی کوهنوردان، رسیدن به قله پایان یک مسیر دشوار است؛ برای بعضی دیگر، کوهستان به تمام معنای زندگی تبدیل میشود. در چنین شرایطی، مرز میان دنبالکردن یک رؤیا و چشمپوشی از زندگی معمول کجاست؟ این پرسش در مرکز فیلم «اورست: فتح بیپایان» قرار دارد؛ اثری که ماجرای صعود به یکی از بلندترین قلههای جهان را با مواجهه دو مرد پیش میبرد. یکی عکاسی است که میخواهد زندگی یک کوهنورد مرموز را ثبت کند و دیگری مردی که چندان اعتنایی به نگاه دیگران ندارد. هیدهیوکی هیرایاما، کارگردان ژاپنی فیلم، برای ساخت این اثر به سراغ رمان «قله خدایان» نوشته باکو یومهماکورا رفته و با انتخاب لوکیشنهای واقعی در ارتفاعات هیمالیا، دشواری صعود را به بخشی از تجربه تماشای فیلم تبدیل کرده است. گفتوگوهای او و بازیگران با رسانههای ژاپنی نیز از انتخابهایی پرده برمیدارد که در شکلگیری فیلم و شخصیتهایش نقش داشتهاند. در ادامه، نگاهی داریم به ویژگیهای سینمایی این اثر و آنچه تماشاگر از آن انتظار دارد.
تصمیمی که کارگردان را به ارتفاعات واقعی برد
هیدهیوکی هیرایاما پیش از ساخت این فیلم، کوهنورد نبود و حتی از ارتفاع میترسید. او در گفتوگو با رسانه ژاپنی OKWAVE گفته است که در ابتدا علاقه چندانی به فضای کوهستان نداشته، اما قدرت داستان رمان «قله خدایان» او را به ساخت فیلم ترغیب کرده است. هیرایاما میخواست اورست را همانطور که هست به تصویر بکشد؛ برای همین، بازسازی کوهستان در استودیو و استفاده از برف مصنوعی را کنار گذاشت و سراغ لوکیشنهای واقعی رفت.
گروه تولید برای رسیدن به محل فیلمبرداری، مسیر دشواری را پشت سر گذاشت. ارتفاع زیاد، جابهجایی تجهیزات و شرایط جسمی بازیگران و عوامل، کار را به تجربهای فرساینده تبدیل میکرد. هیرایاما در گفتوگو با رسانه «اسپایس» از سفر چندروزه گروه از کاتماندو به منطقه گوراکشپ و روزهای فیلمبرداری در همان ارتفاع گفته است. …