علیرضا کاظمی، رزمنده دفاع مقدس، جانباز ۷۰ درصد و از فرماندهان هشت سال دفاع مقدس لشکر ۱۴ امام حسین(ع)، یکی از راویان آن روزهاست؛ رزمنده‌ای که در نوجوانی برای حضور در جبهه راهی بسیج شد و حتی برای رسیدن به آرزوی خود، شناسنامه‌اش را دستکاری کرد. او در گفتگو با خبرنگار مهر، بخشی از خاطرات خود از حضور در جبهه، عملیات فاو، شهادت همرزمان و مجروحیت شدیدش را روایت کرد.
در ابتدا از خودتان و نخستین روزهایی که تصمیم گرفتید به جبهه بروید، بگویید.
من علیرضا کاظمی هستم، متولد ششم شهریور سال ۱۳۴۶. ۱۵ ساله بودم که برای رفتن به جبهه به بسیج رفتم. آنجا گفتند به دلیل سن و سالت نمی‌توانی بروی و باید دو سال دیگر صبر کنی، چون متولدین سال ۱۳۴۴ و قبل از آن را می‌پذیرفتند.
وقتی از بسیج بیرون آمدم، یکی از افراد که بعدا شهید شد، من را دید که گریه می‌کنم. جلو آمد و پرسید چرا ناراحتی. گفتم می‌خواهم به جبهه بروم ولی قبولم نمی‌کنند. شناسنامه‌ام را خواست. شناسنامه را گرفتند و کپی کردند و با تیغ و خودکار، عدد ۶ را به ۴ تبدیل کردند تا به نظر برسد متولد ۱۳۴۴ هستم. دوباره برگشتم و ثبت‌نام کردم. کسی که آنجا بود متوجه شد که تغییر در شناسنامه خیلی خوب انجام نشده، اما اسمم را نوشتند و قبول شدم.
بعد از پذیرفته شدن در بسیج، مسیر شما برای رسیدن به جبهه چگونه ادامه پیدا کرد؟
به پادگان امام حسین(ع) رفتیم و در خمینی‌شهر آموزش دیدیم. بعد از عملیات محرم به جبهه رفتیم. در جبهه و عملیات‌های مختلف حضور داشتیم؛ از والفجر گرفته تا حضور در مناطقی مانند پاسگاه زید، طلائیه و شلمچه.
جنگ شرایط خودش را داشت. فرماندهی و اطاعت از فرمانده در آن زمان خیلی مهم بود. ما معتقد بودیم که باید از فرماندهی اطاعت کنیم و این موضوع را بر اساس «اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر» می‌دیدیم. امام خمینی(ره)، آقا محسن، شهید صفوی، شهید حسن باقری و شهید چمران برای ما جایگاه خاصی داشتند.
از یکی از لحظاتی که در جبهه با خودتان خلوت کردید و با خدا صحبت کردید، بگویید. …
دانلود از کافه بازار
