بازار
دشمن دارد جنگ ترکیبی را پیش می‌برد؛ این شرایط می‌طلبد تا با برهم زدن این ترکیب منحوس، راه را به سوی روشنی هموار کنیم. اما برخی، دست دشمن می‌شوند و عامدانه غبار می‌افشانند. می‌خواهند محاصره اذهان را شکل دهند؛ یعنی به موازات محاصره دریایی و هوایی که می‌کوشند در زمین نیز آن را کامل کنند، با محاصره اذهان، مدیریت ادراک جامعه را به دست گیرند.
در فضایی چنین، کلمات روشن و صریح، تنها دارایی یک نظام پایدار هستند؛ از همان جنسی که در دیدار اخیر فرماندهان ارشد نظامی با رهبر معظم انقلاب می‌توان خواند. این نه یک گزارش ساده، بلکه یک «بیانیه استراتژیک» بود که در آن، مفهوم و منطوق با چنان شفافیتی درهم تنیده‌اند که راه بر هرگونه «توجیه» و «سستی اراده» بسته می‌شود. این کلمات، برای کسانی که به عمد «پلک بر هم نمی‌زنند»، معنایی فراتر از سیاست دارند؛ در واقع، «نقشه نجات» در بحران‌اند.
نکته بنیادین و راهبردی در این روایت، تبدیل مفهوم «وحدت» از یک «آرمان اخلاقی» به یک «حکم حکومتی» است. هنگامی که حضرت آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای بار دیگر بر «وحدت و انسجام ملی» تأکید می‌فرمایند، این سخن نباید در جایگاه یک «توصیه محبت‌آمیز» یا یک «آرزوی سیاسی» شنیده شود، بلکه باید به‌عنوان یک «حکم حاکمیتی» و یک «تکلیف وجودی» برای تمامی ارکان نظام دریافت شود. این یک «فرمان عملیاتی» است برای کسانی که به امروز و فردای ایران می‌اندیشند؛ به‌ویژه برای آنان که «ولایتمداری» را نه یک شعار، بلکه یک «زیست مؤمنانه» می‌دانند.
در این معماری جدید، «انسجام» به معنای «بازو به بازوی هم دادن» است. این یعنی گذشتن از «سلیقه‌های پراکنده» برای رسیدن به یک «هدف واحد». در برابر دشمنی که تمام توان خود را برای «تفرقه» و «ایجاد شکاف میان مردم و مسئولان» به کار … …
