میتوان پرسش را صریحتر مطرح کرد: شهرداری تهران چرا باید در میانه جنگ مسئولیتهایی فراتر از مأموریتهای معمول خود بپذیرد، وارد بازسازی خانههای آسیبدیده شود یا برای کاهش هزینه زندگی مردم، تنظیم بازار کالاهای اساسی، مسکن و سلامت برنامه ارائه کند؟ اینها واقعاً «وظیفه شهرداری» است؟
این پرسشها در ماههای اخیر از سوی برخی منتقدان مطرح شده و نباید از کنارشان گذشت. در قوانین و مقررات مربوط به وظایف شهرداریها، برای بسیاری از این اقدامات نمیتوان به سادگی عنوانی صریح پیدا کرد. از این منظر، پرسش منتقد روشن است: آیا مدیریت شهری از حدود مأموریتهای خود فراتر رفته است؟
برخی میگویند شهردار تهران به جای تمرکز بر اداره و توسعه شهر، حملونقل عمومی، ترافیک، آلودگی هوا، خدمات شهری و پروژههای عمرانی، سراغ موضوعاتی رفته که مسئولیت دستگاههای دیگر است. از نگاه آنان، سخن گفتن یک شهردار درباره اقتصاد، معیشت، مسکن، سلامت و انرژی چه نسبتی با مأموریت اصلی مدیریت شهری دارد؟
نقد تندتر این است که شاید بخشی از این اقدامات و مواضع بیش از آنکه حاصل ضرورت مدیریتی باشد، نمایشی سیاسی برای حضور در موضوعات ملی، دیدهشدن فراتر از مدیریت شهری یا مقدمهای برای اهداف سیاسی آینده باشد.
اینها پرسشهای بیاهمیتی نیستند و پاسخشان نباید به چند جمله دفاعی درباره عملکرد شهرداری محدود شود. برای قضاوت درباره اقداماتی که شهرداری تهران از روزهای جنگ تا امروز آغاز کرده، باید ابتدا به پرسشی بنیادیتر پاسخ داد: شهرداری در روزهای سخت فقط مسئول «اداره شهر» است یا در برابر «زندگی مردم شهر» نیز مسئولیت دارد؟ …
