پایان فصل دوم مجموعه «بامداد خمار» و استقبال مخاطبان از این روایت عاشقانه، بار دیگر ظرفیت داستانهای عاشقانه برای برقراری ارتباط با مخاطب امروز را به یاد میآورد، اما در برابر این استقبال، پرسشی جدی مطرح میشود، اینکه چرا با وجود چنین پشتوانه غنی در ادبیات فارسی، منظومههای عاشقانه کهن کمتر به منبع اقتباس فیلمنامهها و مجموعههای تلویزیونی تبدیل میشوند؟
دکتر اسماعیل آذر، پژوهشگر ادبیات فارسی و شارح آثار شاعران کلاسیک از جمله نظامی گنجوی در گفتوگو با خبرنگار ایمنا به ریشهها و ویژگیهای روایت عاشقانه در ادبیات ایران، راز ماندگاری منظومههای کهن و ظرفیت آنها برای بازآفرینی در سینما و تلویزیون میپردازد؛ آثاری که اگر با شناخت ادبی و زبان هنری امروز بازخوانی شوند، میتوانند بار دیگر قصههای ماندگار عشق را به مخاطبان نسل جدید معرفی کنند، با این گفتوگو همراه باشید:
ایمنا: اگر بخواهیم از ریشههای ادبیات عاشقانه آغاز کنیم، قدیمیترین روایتها و منظومههای عاشقانه جهان و ایران کداماند و به چه دورهای تعلق دارند؟
آذر: اگر بخواهیم به روایتهای کهن جهان اشاره کنیم، «ایلیاد» و «اودیسه» هومر از آثار مهم ادبیات یونان باستان هستند که در آنها عشق، دلبستگی، جدایی، جنگ و بازگشت حضور پررنگی دارد. البته باید میان منظومههای حماسی دارای مضامین عاشقانه و منظومههایی که اساساً بر محور عشق شکل گرفتهاند، تفاوت قائل شویم.
در ادبیات فارسی نیز با مجموعهای گسترده از روایتهای عاشقانه روبهرو هستیم. «ویس و رامین»، «خسرو و شیرین»، «لیلی و مجنون» و «همای و همایون» از جمله آثاری هستند که هرکدام تصویری متفاوت از عشق، دلبستگی و موانع پیش روی عاشقان ارائه میکنند. در کنار این منظومهها، روایتهای عاشقانه در آثار فردوسی، مولوی و دیگر شاعران بزرگ ایران نیز دیده میشود. …


دانلود از کافه بازار




























































