منوچهر سالیا ؛ بعضی‌ها از فوتبال نمی‌روند

عادت کرده‌ایم سالی یک‌بار، در سالگرد رفتن آدم‌های بزرگ، چند خط درباره آنها بنویسیم، خاطره‌ای تعریف کنیم و دوباره عکس‌شان را به قاب خاطرات بسپاریم؛ اما بعضی نام‌ها را نمی‌شود فقط در سالگردشان به یاد آورد. سالیا متعلق به یک سال و یک تاریخ نبود؛ او بخشی از تاریخ فوتبال آبادان بود.

مردی از جنس فوتبال قدیم

منوچهر سالیا فوتبال را فقط یک شغل نمی‌دید. برای او فوتبال با زندگی مردم آبادان گره خورده بود؛ ورزشی که در کوچه‌ها، زمین‌های خاکی و محله‌های این شهر نفس می‌کشید و جوانان زیادی رؤیای رسیدن به پیراهن تیم‌های بزرگ را در سر داشتند.

او در فوتبال آبادان فقط یک بازیکن یا مربی نبود؛ سال‌ها در نقش‌های مختلف کنار این فوتبال ایستاد و آنچه بیش از هر عنوانی از او باقی ماند، رفتار انسانی و نگاه دلسوزانه‌اش به جوانان بود.

صنعت نفت و مردی که با فوتبال زندگی کرد

نام منوچهر سالیا با فوتبال آبادان و صنعت نفت گره خورده بود؛ فوتبالی که برای مردم این شهر فقط نتیجه یک مسابقه نبود، بلکه بخشی از هویت و زندگی آنان محسوب می‌شد.

سالیا در این فوتبال حضور داشت، کار کرد، ساخت و نسل‌هایی از بازیکنان را همراهی کرد. شاید خیلی‌ها امروز جزئیات آن سال‌ها را به خاطر نیاورند، اما نام مردانی مانند سالیا همچنان در حافظه فوتبال آبادان باقی مانده است.

مربی‌ای که برای جوانان پدری می‌کرد

آنچه سالیا را از بسیاری جدا می‌کرد، فقط دانش فوتبال نبود؛ دلش برای جوانان می‌سوخت.برای بسیاری از بچه‌های فوتبال آبادان، او فقط مربی نبود؛ تکیه‌گاهی بود که می‌شد به او اعتماد کرد، از او آموخت و در کنار او بزرگ شد.

شاید به همین دلیل است که پس از گذشت دو دهه، هنوز وقتی نامش به میان می‌آید، بسیاری از اهالی فوتبال آبادان با احترام از او یاد می‌کنند.

مردی که مقام نداشت، اما اعتبار داشت

سالیا وزیر نبود، مدیرکل نبود و صاحب منصب هم نبود؛ اما روز رفتنش، بسیاری از چهره‌های شناخته‌شده برای بدرقه او آمدند. این اتفاق یک پیام روشن داشت؛ اعتبار واقعی همیشه از عنوان و صندلی نمی‌آید.

گاهی یک مربی ساده که سال‌ها بی‌سروصدا برای جوانان کار کرده، آن‌قدر در دل مردم جا می‌گیرد … …