«خَلَقَ الْإِنْسَانَ * عَلَّمَهُ الْبَیَانَ»؛ کلام و بیان، بزرگترین موهبتِ الهی به انسان است. اما دریغ که امروز، یکی از دردهای عمیق اخلاقی و اجتماعی ما در جامعه، «ضعفِ تقوایِ کلام» است.
تقوایِ کلام، موتورِ اصلاحِ روابط اجتماعی است. اگر این اصل در جامعه جاری شود، اجتماعِ «صالح» بستری برای پرورشِ انسانهای «مصلح» خواهد بود. بیگمان، اگر ما که داعیهدارانِ دینداری هستیم، حریمِ زبان را پاس بداریم و به آدابِ گفتار پایبند باشیم، دیانت در این مرز و بوم رشد و بالندگیِ خیرهکنندهای خواهد یافت.
اما متأسفانه، گاهی شاهدِ رفتارهایی هستیم که با ظاهرِ دینداری، عملاً تیشه به ریشه اخلاق میزنند. تصویری دیدم که مایه تأثر عمیق شد؛ بانویی محجبه که چادر -این نمادِ ستر و عفاف- بر سر داشت، عبارتِ استعاذه «أعوذ بالله من الشیطان الرجیم» را بر تابلویی نوشته بود، اما در حرکتی دور از منطقِ دینی، تصویرِ جناب آقای حسن روحانی (رئیسجمهور اسبق) را دقیقاً بر روی کلمه «شیطان» چسبانده بود.
تأسفبارتر … …
