تفاهم اسلام‌آباد به لحاظ حقوقی و اعتبار سیاسی هنوز زنده و دارای اعتبار است
مهدی بیک‌اوغلی| تحولات پرشتاب عرصه سیاست خارجی و بازتاب تحرکات میدانی در سپهر دیپلماتیک کشور، بار دیگر نگاه کارشناسان و تحلیلگران روابط بین‌الملل را به تفاهم اسلام‌آباد متوجه ساخته است. اسنادی که در مقاطعی از تنش، نقطه اتکایی برای مهار بحران و تثبیت منافع ملی به شمار می‌رفتند. در این میان، سرنوشت «تفاهمنامه اسلام‌آباد» به عنوان سندی منحصر به فرد که امضای روسای‌جمهور دو کشور ایران و ایالات متحده را با خود دارد، همچنان محل مناقشات دامنه‌‌دار است. در شرایطی که عده‌‌ای از منتقدان و تندروها در داخل و خارج با تکیه بر بدعهدی‌‌های مکرر کاخ سفید و تنش‌‌های پیاپی، این سند را منسوخ و فاقد وجاهت تلقی می‌کنند، برخی صاحب‌‌نظران سیاسی بر این باورند که هرگونه پایان بخشیدن به مخاصمات جاری نیازمند یک سناریوی مدون و چارچوب اولیه است و تفاهم اسلام‌آباد کماکان یگانه نقشه راه موجود برای از سرگیری تعاملات و رسیدن به توافقات الزام‌آورتر محسوب می‌شود. علی شکوری راد، فعال سیاسی اصلاح‌طلب و دبیرکل پیشین حزب اتحاد ملت ایران اسلامی، در گفت‌وگو با «اعتماد» به تشریح ابعاد گوناگون این سند، چرایی لزوم حفظ آن در معادلات دیپلماتیک، ریشه‌های استیصال راهبردی امریکا پس از تهاجمات نظامی اخیر و ضرورت واقع‌گرایی در سیاست خارجی می‌پردازد. شکوری راد با نقد جدی رفتارهای شعاری و منفعلانه برخی جریان‌های داخلی تاکید می‌کند که توان میدان باید در مدار تدبیر سیاسی قرار بگیرد، چرا که تابآوری جامعه بی‌‌پایان نیست و نمی‌توان بدون کسب اعتماد اکثریت خاموش جامعه و بهره‌گیری هوشمندانه از وزن بازیگران بین‌المللی همچون چین، فردای پس از بحران را بازسازی کرد. مشروح این گفت‌وگو را در ادامه می‌خوانید.
امروز فضای سیاسی و استراتژیک کشور آکنده از این پرسش بنیادین است که چگونه می‌توان دستاوردهای حاصله در میدان را به ارزش افزوده پایدار در عرصه دیپلماسی تبدیل کرد. در این چارچوب، جمعی از تحلیلگران بازگشت و احیای «تفاهمنامه اسلام‌آباد» را مطرح می‌کنند. ارزیابی کلی جنابعالی از این سند و ظرفیت‌های آن برای برون‌رفت از وضعیت کنونی چیست؟ …
دانلود از کافه بازار
