باید به جهان صداها چیزی تازه اضافه کرد

  ندا سیجانی؛ گروه فرهنگی /    علیرضا مشایخی، آهنگساز نوگرا و از پیشگامان موسیقی نو در ایران، در گفت‌وگو با «ایران» با انتقاد از کاربرد واژه «تلفیقی» می‌گوید: «واژه تلفیقی را نخستین بار من به کار بردم، اما به نظرم اشتباه‌ترین واژه دنیاست و خودم مخالفش شدم. ماجرا از این قرار بود که وقتی به ایران آمدم، قرار شد مؤسسه ای تعدادی از آثارم را که روی کاست ضبط شده بود منتشر کند. برای انتشار آثار، لازم بود توضیحاتی درباره آن‌ها بنویسیم. در آن زمان، یکی از شاگردان هومان اسعدی هم حضور داشت و بحث نام‌گذاری این موسیقی پیش آمد. من در آن مقطع، چندان به این موضوع فکر نکرده بودم که از نظر تئوریک، این آثار چگونه باید تعریف شوند. به‌نوعی، این نام‌گذاری حاصل کم‌تجربگی بود.»

او با تأکید بر اینکه موسیقی مورد نظرش نه در قالب موسیقی کلاسیک به معنای متعارف می‌گنجد و نه به‌سادگی می‌توان آن را در دسته‌بندی‌های رایج موسیقی معاصر جای داد، ادامه می‌دهد: «سبکی که من کار می‌کنم، موسیقی چندفرهنگی است. در سال‌های اخیر، آثار عجیب‌وغریبی هم با عنوان موسیقی تلفیقی منتشر شده‌اند که لزوماً با آنچه من در ذهن داشتم، ارتباطی ندارند.»

موسقیدان ماندگار کیست؟

مشایخی نوآوری را عامل اصلی ماندگاری آثار موسیقایی می‌داند و معتقد است هر موسیقی‌دانی که در تاریخ باقی مانده، چیزی به موسیقی افزوده است. او در این‌باره می‌گوید: «اگر درباره موسیقی‌دانان ماندگار تحقیق کنیم، متوجه می‌شویم که هرکدام چیزی به موسیقی اضافه کرده‌اند و همین نوآوری باعث ماندگاری‌شان شده است. فرقی نمی‌کند این اتفاق در گذشته رخ داده باشد یا در زمانه ما؛ آنچه اهمیت دارد، افزودن چیزی تازه به مجموعه صداها و تجربه‌های موسیقایی موجود است.» …