بر اساس اطلاعات به دست آمده، استقرار اولیه این سامانه ها در استان ورونژ روسیه انجام شده و شش خودروی پرتابگر در کنار نیروهای متخصص کره شمالی در این منطقه مستقر شده اند. هدف اصلی از تحویل این تسلیحات، ایجاد یک کانال تامین موازی در کنار خطوط تولید داخلی موشک های اسکندر-ام روسیه است تا توان ضربتی مسکو برای هدف قرار دادن زیرساخت های کلیدی در عمق خاک اوکراین به شکل چشمگیری افزایش یابد.
جهش ابعادی و ارتقای مهندسی در سری هواسونگ-11
موشک کی ان-30 در واقع یک بازطراحی کامل و بزرگ سازی اساسی بر پایه پلتفرم هواسونگ-11 (به ویژه نسخه کی ان-23) به شمار می رود. طراحان نظامی کره شمالی با افزایش 15 درصدی در طول و قطر بدنه، ابعاد این موشک را به ترتیب به 10.2 متر و 1.26 متر رسانده اند. این افزایش ابعاد، حجم داخلی فوق العاده ای را برای گنجایش سوخت بیشتر، موتور قدرتمندتر و سر جنگی سنگین تر فراهم کرده است.
قلب پیشران این سامانه از یک موتور سوخت جامد تک مرحله ای با نیروی رانش تقریبی 406.8 کیلو نیوتون بهره می برد. استفاده از پیشران جامد ساختاری به این معناست که موشک به صورت سوخت گیری شده و آماده شلیک روی خودروهای پرتابگر 10×10 حمل می شود و بر خلاف سامانه های سوخت مایع قدیمی، نیاز به عملیات پرریسک و زمان بر سوخت گیری در خطوط مقدم ندارد. کلاهک 2.5 تنی؛ توان تخریب بی سابقه در بردهای دور
بارزترین ویژگی فنی کی ان-30، قدرت تخریب خیره کننده آن است. در حالی که کلاهک استاندارد موشک اسکندر-ام روسی حدود 480 کیلوگرم و کلاهک موشک کی ان-23 حدود 500 کیلوگرم وزن دارد، کره شمالی توانسته است کلاهک جنگی کی ان-30 را به وزن 2500 کیلوگرم (2.5 تن) برساند. این حجم از مواد منفجره، پنج برابر سنگین تر از کلاهک موشک های هم رده است. بردهای تخمینی برای این سامانه بین 600 تا 900 کیلومتر اعلام شده، اگرچه افزایش وزن کلاهک مستقیما بر کاهش برد عملیاتی تاثیرگذار خواهد بود.
توسعه این سری به همین جا ختم نمی شود؛ آزمایش های انجام شده روی نسخه هواسونگ-11سی-4.5 نشان می دهد که پیونگ یانگ حتی کلاهک های فوق سنگین 4.5 تنی را نیز در دستور کار دارد. این رویکرد اثبات می کند که کره شمالی به جای ساخت یک مدل منفرد، در حال توسعه خانواده ای از موشک های بالستیک سنگین برای ماموریت های انهدام گسترده است.
پروفایل پروازی و مانورپذیری در سرعت های ابرصوت
از منظر دینامیک پرواز، کی ان-30 از یک مسیر شبه بالستیک پیروی می کند. موشک پس از پرتاب تا ارتفاعی در حدود 50 کیلومتر اوج می گیرد و با سرعتی بین ماخ 5 تا 6 به سمت هدف شیرجه می رود. پرواز در این سقف ارتفاعی پایین در مقایسه با موشک های بالستیک سنتی، پنجره زمانی کشف و رهگیری را برای سامانه های راداری دشمن بسیار محدود می سازد. افزون بر این، توانایی اجرای مانورهای آیرودینامیکی در فاز نهایی پرواز، محاسبات هندسی سامانه های دفاع موشکی را با چالش جدی مواجه می کند. تلفیق قدرت تخریب و جبران خطای نقطه زنی
اصلی ترین چالش موشک های کره شمالی در میدان نبرد، مسئله دقت و یکنواختی کیفیت در تولید بوده است. بررسی های گذشته نشان داده که دایره خطای احتمالی (CEP) موشک های کره شمالی بین 35 تا 200 متر (و در نمونه های ارتقایافته بین 50 تا 100 متر) متغیر است، در حالی که اسکندر-ام روسی از دقت 5 تا 20 متر بهره می برد.
با این حال، کلاهک 2500 کیلوگرمی کی ان-30 این نقیصه را به طور کامل پوشش می دهد. زمانی که موشک به یک کلاهک 2.5 تنی مجهز باشد، انحراف چند ده متری از نقطه هدف مانع از تخریب کامل سوژه نخواهد شد. از این رو، این موشک ها گزینه ای ایده آل برای هدف قرار دادن زیرساخت های بزرگ مانند ایستگاه های توزیع برق، گره های ترابری ریلی، پایگاه های هوایی، خطوط تولید صنعتی و زاغه های وسیع مهمات هستند.
تقسیم کار تاکتیکی میان موشک های کره شمالی
با ورود کی ان-30، زنجیره موشکی وارداتی روسیه از کره شمالی کامل تر از گذشته شده است:
موشک کی ان-24: با طول 7.2 متر، قطر 1 متر و برد حدود 410 کیلومتر، گزینه ای مناسب برای انهدام اهداف عملیاتی نزدیک به مرز مانند مقرهای تیپ، عقبه های لجستیک و موضع های پدافندی است.
موشک کی ان-23: با طول 8.77 متر و برد 450 تا 900 کیلومتر (بسته به وزن کلاهک 500 تا 1000 کیلوگرمی)، نقش رابط را در بردهای متوسط ایفا می کند.
موشک کی ان-30: با ابعاد بزرگتر و کلاهک 2.5 تنی، وظیفه انهدام زیرساخت های عمیق تر و مستحکم تر در بردهای 600 تا 900 کیلومتری را بر عهده دارد. تاثیر بر توان پدافندی و فرسایش تسلیحاتی
ارزش عملیاتی واردات این موشک ها برای مسکو، صرفا به مشخصات فنی آن ها محدود نمی شود، بلکه به راهبرد فرسایش پدافند حریف باز می گردد. سامانه های پدافندی مدرن نظیر پاتریوت در برخورد با اهداف بالستیک با محدودیت ذخیره موشک های رهگیر مواجه هستند. حتی اگر یک موشک کی ان-30 از دقت بالایی برخوردار نباشد، سامانه پدافندی مجبور است برای دفع تهدید کلاهک 2.5 تنی آن، موشک های گران قیمت خود را شلیک کند.
ایجاد این دو جریان تامین هم زمان (تولید داخلی اسکندر و واردات سری هواسونگ)، به مسکو اجازه می دهد تا موشک های دقیق تر اسکندر را برای اهداف کوچک و نقطه زن ذخیره کرده و از موشک های سنگین کره شمالی برای فشار مداوم بر شبکه دفاع هوایی و انهدام اهداف وسیع شهری و صنعتی استفاده کند.
تنظیم و ترجمه: محمدمهدی حیدرپور پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر جایگاه ایران؛ قله آرمانی یا دره جهنمی؟ یک گزارش جامع خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : پیشروی ارتش اسرائیل به خاک سوریه بیشتر بخوانید: افشای تصاویر کارخانه موشکی کره شمالی؛ تولید انبوه خانواده هواسونگ-۱۱ تماشاخانه بفرمایید جنوب ؛ پیادهروی در حمام داغ و تخممرغ با طعم آسفالت یک جرعه آب برای هدهد؛ یک گودال مرگ برای کل و بزها / دو تصویر از یک ماجرا فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران
