از بانک تسهیلات بگیرد، سراغ بازار سرمایه برود، بخشی از هزینه خرید تجهیزات را با لیزینگ بپردازد یا برای یک طرح مشخص از سرمایه‌گذاران پول جمع کند. بسیاری از شرکت‌ها پیش از بررسی این گزینه‌ها، دوباره به همان مسیر آشنای بانکی برمی‌گردند. مونا حاجی‌علی‌اصغر، فعال بازار سرمایه، در گفت‌وگو با هفت‌صبح توضیح می‌دهد که چه ابزارهایی بیرون از شبکه بانکی وجود دارد، شرکت‌ها برای استفاده از آنها چه شرایطی لازم دارند و چرا بعضی بنگاه‌ها حتی با وجود نیاز جدی به منابع مالی، از این مسیرها سر درنمی‌آورند.
وام بانکی برای همه نیازها ساخته نشده است
به گفته حاجی‌علی‌اصغر، یکی از نخستین نکاتی که مدیران شرکت‌ها باید در انتخاب روش تامین مالی در نظر بگیرند، مدت‌زمان نیاز به پول است. تسهیلات بانکی معمولاً برای دوره‌های کوتاه‌تر، از چند ماه تا حدود یک سال، مورد استفاده قرار می‌گیرند. تامین مالی از بازار سرمایه بیشتر در دوره‌های یک تا چهار ساله کاربرد دارد. شرکتی که برای پرداخت حقوق و خرید مواد اولیه با کمبود نقدینگی روبه‌رو شده، مسئله متفاوتی از بنگاهی دارد که قصد خرید ماشین‌آلات یا ساخت یک واحد تولیدی را دنبال می‌کند. یکی به پولی احتیاج دارد که سریع به چرخه فعالیت برگردد و دیگری باید منابعی فراهم کند که بازپرداخت آن با دوره اجرای پروژه تناسب داشته باشد.
حاجی‌علی‌اصغر تاکید دارد که بازار سرمایه الزاماً پول ارزان‌تری از بانک در اختیار شرکت نمی‌گذارد. هزینه انتشار اوراق، کارمزد نهادهای مالی، شرایط ضمانت و وضعیت اعتباری بنگاه در قیمت نهایی اثر دارند. با این حال، محدودکردن تامین مالی به تسهیلات بانکی هم انتخاب عاقلانه‌ای نیست. مدیر شرکت باید بداند چه ابزارهایی در دسترس اوست و سپس هزینه و تعهدات هر مسیر را با گزینه‌های دیگر مقایسه کند.
بورسی نبودن، پایان کار نیست …
دانلود از کافه بازار
