یکی از بحث‌های مهم آمریکایی‌ها در آن‌دوران درباره ایران، طبق روایت هارولد ساندرز، این بود که کدام نخست‌وزیر در دولت ایران می‌تواند آلت دست بهتری در راستای تلاش‌های شاه برای ساخت پایگاه سیاسی‌ای که محتاجش بود، باشد!

در سال‌های اولیه روابط ایالات متحده و ایران، ایران دغدغه اصلی بیشتر آمریکایی‌ها نبود. در سال ۱۹۵۲، در حالی که تهدید کمونیسم سیاست خارجی آمریکا را به خود مشغول کرده بود- و پیش از کودتای ۱۹۵۳ با حمایت سیا که به سرنگونی نخست‌وزیر محمد مصدق و بازگشت شاه به قدرت انجامید- طبق نظرسنجی مرکز NORC، تنها ۳۵ درصد …

دوران پهلوی فضای بسیار مناسبی برای بهائیان بود و مناصب مهم دولتی از سوی شاه به آن‌ها واگذار شد؛ از جمله دکتر ایادی به عنوان دکتر مخصوص شاه و هویدا نخست‌وزیر بهائی، که در زمان او بهائیان مناصب کلیدی را اشغال کردند.

مجبور بودم او را قانع کنم که قصد ندارم چیزی بیش از یک نخست‌وزیر باشم. فقط می‌خواهم به او و مملکت خدمت کنم برای این‌که اعتقاد دارم این کشور به شاه احتیاج دارد. باید بگذارد خواست‌های او را اجرا کنم و مستقیما در امور دولت دخالت نکند. باید به من اعتماد کند.»

شاه اردن در گفت‌وگوی تلفنی با نخست‌وزیر اسپانیا درباره پیآمدهای اقتصادی طولانی شدن جنگ در منطقه هشدار داد.

یک کارشناس مسائل آمریکا در واکنش به اظهارات وزیر خارجه نوشت: موضوع حقوق ایران در تنگه هرمز چیز جدیدی نیست.