بازار
اگرچه دربارۀ دیه گو مارادونا هم گفته می‌شد مادر گیتی چون او نخواهد زاد ولی مسی توانست بار دیگر چشم جهان فوتبال را به یک بازیکن آرژانتینی خیره کند.
هر چند مارادونا از کوچه پس‌کوچه‌های بوینوس آیرس برخاسته بود ولی مسی از نوجوانی درون آکادمی‌های مدرن در اسپانیا پرورش یافته بود.
همین اشارات فوتبالی و ورزشی کافی است و جای دکتر حمید رضا صدر خالی تا دربارۀ وداع با مسی بنویسد و هنوز بهترین نوشته‌ها همان هاست که او نوشت و البته یادداشت همچنان خواندنی احسان محمدی.
با این یادآوری‌ها روشن است که مسی بهانه است و این یادداشت دربارۀ گذر زمان است و موج سنگین‌گذر زمان که در مسی هم گذشت و ستاره را واداشت با فوتبال ملی خداحافظی کند.
همۀ ما در دوران کودکی و نوجوانی بازیکنانی را دوست داشته‌ایم که از ما به لحاظ سنی بزرگ‌تر بوده اند. بعد با بازیکنانی هم‌سن شده‌ایم و آرام آرام از ما کم‌سن‌تر شده اند تا روزی که آنان نیز از گود خارج شده‌اند تا نسل دیگری بیاید.
با این نگاه شگفت‌آور نیست که یادآور شوم وقتی صحنه های بدرقۀ فوتبالیست نابغه آرژانتینی را دیدم بیش از خود او به معمای زمان اندیشیدم و این که او بر همه فایق آمد جز زمان و بیهوده نیست که ساموئل بِکِت می‌گوید ما زمان را مصرف نمی‌کنیم. زیرا در واقع این زمان است که ما را مصرف می‌کند.
وقتی به زمان و غلبه زمان بر مسی اندیشیدم شعر "عقاب" سروده دکتر پرویز ناتل خانلری را هم به یاد آوردم. همان شعر که وقتی عقاب چالاکی گذشته را از دست می‌دهد و بوی مرگ در مشام او می‌پیچد تصمیم می‌گیرد راز عمر دراز را از کلاغ جویا شود و هنگامی که درمی‌یابد مردار‌خواری و پرواز محدود است کیفیت زندگی خود را بر کمیت زندگی کلاغ ترجیح می‌دهد.
غرض، نقل آن شعر و این قصه نیست. تنها آن دو بیت که به "پرواز زمان" اشاره دارد:
زار و افسرده چنین گفت عقاب
که مرا عمر، حبابی است بر آب
راست است این که مرا تیز پَر است
لیک، پروازِ زمان، تیزتر است
در ادامه هم می‌پرسد:
من و این شهپر و این شوکت و جاه …
