آخرین حضور مورینیو روی نیمکت رئال مادرید به اول ژوئن ۲۰۱۳ برمیگشت. آن روز اما شرایط کاملاً متفاوت بود. هواداران رئال به دو دسته تقسیم شده بودند و مورینیو یکی از اصلیترین سوژههای بحث روی سکوها بود.
آن روزها تنها گروه اولتراس سور به شکلی جدی از سرمربی پرتغالی حمایت میکرد. این گروه که چند ماه بعد توسط فلورنتینو پرز منحل شد، در مراسم خداحافظی مورینیو با پیامی خطاب به او نوشته بود: "مورینیو، ممنون که مقابل همه مشکلات ایستادی و جنگیدی."
ترکیب رئال در آخرین بازی مورینیو نشاندهنده شرایط خاص آن روزها بود. ژسوس فرناندس، کایخون، آلبیول، کاروالیو، آربلوا، اسین، مودریچ، دیماریا، اوزیل، بنزما و هیگواین در ترکیب اصلی قرار گرفتند و نامهای بزرگی مثل ایکر کاسیاس، کریستیانو رونالدو و پهپه حتی در فهرست تیم نبودند؛ این اقدام جسورانه مورینیو از عمق اختلاف مورینیو با رختکن خبر میداد.
اما ۴۸۳۴ روز بعد، همهچیز رنگ دیگری داشت.
امشب وقتی اسم مورینیو از بلندگوهای برنابئو اعلام شد، هواداران با تشویقهای گسترده و پرشور از او استقبال کردند. آقای خاص این بار نمیخواست خودش مرکز توجه باشد و پیش از مسابقه تأکید کرده بود که ترجیح میدهد هواداران به جای او، تیم را تشویق کنند. مورینیو گفته بود: "نمیخواهم برنابئو به شکل خاصی از من استقبال کند. میخواهم تیم را به عنوان تیم خودش، به عنوان عشق خودش، مورد استقبال قرار دهد."
با این حال، هواداران خیلی زود دوباره نام او را فریاد زدند. در دقیقه اول مسابقه، هواداران حاضر در جایگاه مخصوص موسوم به سکوی هواداران پرشور، در حالی که مورینیو در حال مستقر شدن روی نیمکت بود، نام او را به صورت هماهنگ فریاد زدند.
مورینیو چند دقیقه ابتدایی را آرام و روی نیمکت سپری کرد، اما در دقیقه نهم برای اولین بار از جایش بلند و وارد محوطه فنی شد تا به کارت زردی که به کارراس نشان داده شده بود، اعتراض کند.
بازگشت مورینیو به برنابئو، ۱۳ سال پس از بعد از جدایی تلخی که داشت، برای او بدون شک خیلی شیرین بوده است. شک نکنید بعدها در مصاحبهها و مستندها مورینیو حرفهای زیادی درباره امشب خواهد داشت.
