از پخش زنده تا فیلم‌های ارسالی خبرنگاران در بازی‌های آسیایی/ صدا و سیمای ملی، مطابق میل مخاطبان بود؟

مرتضی رضایی؛ تقریبا یک هفته از پایان بازی های آسیایی می گذرد. رقابت هایی که برای ایران و ایرانی و برای ورزشکارانی که خیلی از تمرین های شان در لابلای جنگ و بمب باران بود از اهمیت بالایی برخوردار بود.ورزشکارانی که امیدشان به مدال آوری، ورق خوردن فصل جدیدی از زندگی و دیده شدن شان توسط مردم بود.

فارغ از رسانه های مکتوب، شبکه های اجتماعی شخصی ورزشکاران و رسانه های تصویری در پلت فرم های مختلف، دل خیلی از ورزشکاران به این خوش بود که حداقل رسانه ملی برای آنها سنگ تمام بگذارد و با یک برنامه ریزی مدون همه مسابقات آنها را روی آنتن زنده ببرد اما آنچه که در تلویزیون ایران بیشتر مشاهده شد تولید قارچ گونه برنامه های بی سر و تهی بود که بدون تعارف حوصله مخاطب را سر می برند. برنامه هایی با محوریت تحلیل ورزش که باید گفت چندان اهمیت خاصی برای قشر فراگیر مخاطبان ورزشی را ندارند.

 صداوسیما پیش از آغاز مسابقات از پوشش زنده رقابت‌ها خبر داده بود اما اعلام پخش زنده، به‌خودی‌خود به معنای پوشش کامل و باکیفیت همه مسابقات نیست.

قصه این است که مخاطب برای دیدن یک رویداد ورزشی پای تلویزیون می‌نشیند، نه صرفا برای شنیدن نتیجه مسابقه یا دیدن چند تصویر پراکنده از محل برگزاری و یا حتی بحث های کارشناسی که حوصله را سر می برند! پوشش حرفه‌ای یعنی دسترسی به تصاویر خود رقابت، دنبال کردن لحظه‌های تعیین‌کننده، دیدن عملکرد ورزشکاران و تجربه هیجان مسابقه، آن هم با کیفیت تصویری و گزارشگری مناسب؛ نه گزارشگری مثل مسابقات تکواندو که اگر مخاطبی چشم هایش را می بست گمان های عجیب و غیر متعارفی در سر می پروراند که در فرهنگ ایرانی نمی گنجد.

این در حالی است که گزارش‌های منتشرشده از نحوه پوشش این دوره نیز پرسش‌هایی زیادی را مطرح کرده است. به عنوان مثال رضا علیپور، سنگ‌نورد ایرانی … …