غزل رضاییثانی؛ گروه کتاب / او تنها یک استاد نبود، بلکه آموزگار «زیست معنوی» بود. در این گفتوگو با دکتر اسماعیل بنی اردلان، عضو هیأت علمی دانشگاه هنر ایران از آثار ارزشمند او تا تلاش برای شکلگیری رشته فلسفه هنر و دغدغهی همیشگیاش برای بیداری روح انسان، پرداخته میشود.
از آشنایی خود با استاد ریختهگران بگویید؛ چطور با او آشنا شدید و چه مراوداتی با هم داشتید؟
سال ۵۸ من با دکتر ریختهگران آشنا شدم و این آشنایی تا آخرین روزهای حیات مرحوم ریختهگران پابرجا بود. قبل از اینکه او وارد رشته فلسفه شود، دانشجوی پزشکی بود اما آن رشته را رها کرد به خواندن فلسفه روی آورد. مرحوم ریختهگران همه کلاسها را به طور منظم حضور داشت و مطالب اساتید را با دقت یادداشت میکرد و معمولاً تا پایان ترم یک دفتر کامل از مطالب درسی داشت و آن را مطالعه میکرد. این عادت همیشگی او بود. از همان زمان که در خوابگاه بودیم به یاد دارم او تا نیمههای شب در حال مطالعه بود و این عادت تا ۴۰ سال همراه او بود، شاید همین شب زندهداریها باعث شده مرحوم ریختهگر به یک متفکر تبدیل شود.
از خصوصیات اخلاقی او اگر بخواهم بگویم، این بود که بسیار اهل دوستی بود و هر کاری که از دستش برمیآمد، برای دوستانش میکرد. من هم از او زیاد آموختم. مرحوم ریختهگران سطح بسیار بالایی در فلسفه داشت، نه اینکه چون فلسفه خوانده بود، بلکه او ورای فلسفه بود. ریختهگران متفکر معاصر بود؛ به خصوص در سه حوزه فلسفه شرق فلسفه غرب و خصوصاً متون عرفانی تسلط خاصی داشت. او یک دوست واقعی بود، وقتی میدید کسی نیاز به کمک دارد تا جایی که در توانش بود به او کمک میکرد، شاید اینها کوچک به نظر برسد ولی به نظر من عظمت او به همین کارهایی بود که انجام میداد. …
