پساقاعدگی برای همه زنان دردناک نیست

سه زن بودیم، یکی میزبان و دو نفر مهمان. بحث به گزارش «نیلوفر حامدی» درباره پساقاعدگی در روزنامه «شرق» رسید. دوست میزبانم می‌گفت که در ماه‌های اخیر تعداد روزهای پریودش کم شده؛ می‌گفت در حال رفتن به‌سمت پساقاعدگی است و همین موضوع برایش استرس ایجاد کرده؛ اینکه فکر می‌کند با از دست دادن قدرت باروری، انگار نقصی در او پدید می‌آید. من و دوست دیگرم از رضایتمان از پساقاعدگی گفتیم؛ اینکه برنامه‌ریزی زندگی‌مان را براساس پریود نمی‌چینیم. از تجربه رهایی از دردهای ماهانه گفتیم، از استرس‌های همیشگی که مبادا در سفر دچار خونریزی‌های شدید شویم. ما می‌خندیدیم و می‌گفتیم راضی‌تر از قبلیم. دوست میزبانمان پس از صحبت‌های ما سراغ وجوه دیگر زندگی‌اش رفت و اضافه کرد که در پساقاعدگی حس می‌کند زن‌تر شده، دامن می‌پوشد و آرایش می‌کند. انگار این گفت‌وگو به او این فرصت را داد درباره تجربه‌های دیگرش هم حرف بزند.

 

پساقاعدگی که عموماً از آن با عنوان یائسگی یاد می‌شود، یک مرحله از زندگی هر زن است. اینکه چرا در ایران زودتر اتفاق می‌افتد و در چه سنی، حتماً باید محل بحث باشد؛ به‌ویژه که باروری زنانی را که می‌خواهند بچه‌دار شوند، تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. همچنین این مسئله که جامعه چه دیدگاهی به پساقاعدگی دارد و متولیان امر بهداشت و درمان برای آن چه می‌کنند و… هم حتماً باید پیگیری شود. اما تبدیل کردن آن به تجربه‌ای دردناک برای همه زنان لزوماً درست نیست. پساقاعدگی برای من دردناک و هول‌انگیز نبوده؛ با همه گرگرفتگی‌ها و اختلالات رفتاری که تجربه کردم، باز هم از آن راضی‌ام. هرچند فکر می‌کنم لازم است در این شرایط بیشتر از بدنم … …