بازار
او در سال ۱۹۸۴ در گفتگو با واشنگتن‌پست گفت که یادگیری همه زیروبم مسائل موشکی تنها به یک ساعت و نیم زمان نیاز دارد. از نگاه او، اصل ماجرا تنها به مهارت ذاتی در جوش دادن معامله بازمی‌گشت، استعدادی که باور داشت انسان یا با آن متولد می‌شود یا هرگز به دستش نمی‌آورد.
مدت‌ها پیش از آنکه مفهوم برندسازی شخصی وارد ادبیات کسب‌وکار شود، ترامپ چهره عمومی خود را تثبیت کرده بود: مذاکره‌کننده‌ای جسور، خط‌شکن و همواره پیروز.
او این وجهه را ابتدا در ستون‌های نشریات عامه‌پسند نیویورک و سپس در قاب تلویزیون پروبال داد و آن‌قدر بر آن پای فشرد که این تصویر ساختگی برای هوادارانش به واقعیتی مسلّم بدل شد.
اکنون نیز در شرایطی که برای حمایت از نامزدهای جمهوری‌خواه سراسر کشور را از فلوریدا تا آلاسکا زیر پا می‌گذارد، از رأی‌دهندگان می‌خواهد در انتخابات میان‌دوره‌ای ۳ نوامبر (۱۲ آبان) بار دیگر به چشم نماد یک موفقیت تمام‌عیار به او نگاه کنند، انتخاباتی که در عمل به نوعی همه‌پرسی درباره کارنامه ریاست‌جمهوری و ادعای او در مقام معامله‌گری بزرگ تبدیل شده است.
با این حال، واکاوی کارنامه عملکرد ترامپ در بخش خصوصی و دوره حضورش در کاخ سفید، چنان‌که در گزارش تحلیلی اخیر آسوشیتدپرس نیزبر آن دست گذاشته شده، تصویری کاملاً متناقض و آمیخته به نتایج دوگانه به دست می‌دهد. بررسی عملکرد در عرصه دیپلماسی و اقتصاد
در عرصه سیاست خارجی، ادعاهای پرسروصدای ترامپ درباره دستیابی به توافق‌های بزرگ تاریخی هرگز به بار ننشست.
نمونه بارز این رویکرد در پرونده ایران نمایان شد. ترامپ بارها ادعا کرده بود که تهران برای دستیابی به توافق مدنظر او اصرار دارد، اما این ادعا در بوته عمل نادرست از آب درآمد و به هیچ نتیجه مشخصی ختم نشد. …
