استخوانهایی که برای خود صاحب پیدا کردند
در قرن چهاردهم میلادی، جووانی بوکاچو، نویسنده ایتالیایی و خالق «دکامرون»، روایتی درباره کشف استخوانهای عظیم در غاری نزدیک شهر اریسه در غرب سیسیل نقل کرد. به گفته او، هنگامی که اهالی محل غار را گشودند، با بقایای موجودی روبهرو شدند که آن را غولی نشسته تصور کردند. بیشتر استخوانها با لمس کردن فرو ریختند، اما تعدادی از آنها و چند دندان را نگه داشتند و در کلیسایی به نمایش گذاشتند.
امروز نمیتوان تنها با اتکا به این گزارش قرونوسطایی تعیین کرد که استخوانها به چه موجودی تعلق داشتهاند. اهمیت روایت بوکاچو در جای دیگری است؛ بقایای ناشناخته نهتنها موضوع کنجکاوی مردم بودند، بلکه در محیطی قرار میگرفتند که به آنها معنا میداد. کلیسا، میدان شهر یا مجموعه شخصی یک دانشمند میتوانست استخوانی را از یک یافته نامعلوم به شاهدی برای وجود غولهای باستانی تبدیل کند.
آنیتا گورینی، مورخ علم، در پژوهشی درباره نمایش استخوانهای عظیم در اروپا بین سالهای ۱۵۰۰ تا ۱۷۰۰ میلادی، این رابطه میان شیء و محیط را بررسی کرده است. در آن دوره، کلیساها، تالارهای شهری و مجموعههای خصوصی محل نگهداری استخوانها و دندانهایی بودند که گاه به غولها و گاه به جانوران بزرگ نسبت داده میشدند. مرز میان بقایای انسانی، جانوری و موجودات افسانهای همیشه روشن نبود و نحوه نمایش اشیا نیز بر تفسیر آنها تأثیر میگذاشت. …


دانلود از کافه بازار





























































