بازار
دارچین خرس کوچولویی بود با گوش های گرد و پنجه هایی که همیشه بوی بازی می دادند.
آن روز برای دیدن مادربزرگ به کلبه کنار جنگل آمده بود.
در کلبه، همه چیز آشنا بود؛ ساعت چوبی، قوری گل دار، صندلی کنار پنجره و صندوقی که رویش یک پتوی وصله دار خوابیده بود.
دارچین آن پتو را از وقتی خیلی کوچک بود می شناخت.
اما آن شب، وقتی مادربزرگ آن را روی تخت انداخت، لبش را جمع کرد.
گفت:
«پتوی پسرعمویم یک رنگ است. هیچ وصله ای ندارد.»
مادربزرگ گوشه پتو را صاف کرد.
«تو هم دوست داری یک پتوی یک رنگ داشته باشی؟»
دارچین سر تکان داد.
«این یکی زیادی جورواجور است. زردش کنار آبی است. سبزش هم اصلا شبیه قرمزش نیست.»
مادربزرگ گفت:
«می فهمم. امشب این را داریم. یک روز هم می توانیم پارچه پتوی تازه ات را با هم انتخاب کنیم.»
دارچین با پنجه اش یک وصله را لمس کرد.
پارچه هنوز نرم بود.
پتو در یکی از گوشه هایش سوراخ کوچکی داشت. دارچین آن را نشان داد.
«این را هم ببین!»
مادربزرگ عینکش را گذاشت و سبد دوخت را آورد.
«این گوشه به یک تکه تازه احتیاج دارد. تو می توانی پارچه اش را انتخاب کنی، من می دوزمش.»
دارچین در سبد نگاه کرد.
پارچه سفید خال دار، بنفش راه راه و نارنجی ساده آن جا بود.
او نارنجی را برداشت. رنگش شبیه غروب همان روز بود؛ همان غروبی که هنگام آمدن به خانه مادربزرگ، از پشت درخت ها دیده بود.
مادربزرگ روی صندلی نشست و شروع به دوختن کرد.
دارچین کنار او، روی تخت، پاهایش را دراز کرد.
پرسید:
«این زرده از کجا آمده؟»
مادربزرگ به وصله نگاه کرد.
«از پیش بند قدیمی من. یادت می آید یک روز با هم نان گرد پختیم؟»
دارچین لبخند زد.
آن روز خمیر به بینی اش چسبیده بود. خودش فکر کرده بود بینی اش بزرگ تر شده است، اما مادربزرگ با دستمال خمیر را پاک کرده بود و بینی به همان اندازه همیشگی برگشته بود.
آن ها نان ها را در سینی گذاشته بودند؛ یک نان گرد، یک نان دراز و یک نان که دارچین می گفت شبیه ماهی است.
ماهی در فر پف کرده بود و بیشتر شبیه ابر شده بود.
دارچین پرسید:
«آن نان ابری را من خوردم؟»
مادربزرگ گفت: …
