بازار
اسم لاک پشت کوچولو برگ بود.
برگ کوله زردی داشت که هر صبح آن را روی لاکش می گذاشت. در کوله اش یک دستمال، ظرف کوچک غذا و مدادی سبز بود.
خانه برگ آن طرف باغ قرار داشت؛ پشت در چوبی کوتاهی که رویش تصویر یک برگ کشیده بودند.
از خانه تا محل بازی راه زیادی نبود، اما دوستان خرگوشش همیشه زودتر می رسیدند.
وقتی برگ هنوز از کنار نیمکت می گذشت، آن ها نزدیک درخت بلوط بودند.
وقتی برگ به درخت می رسید، آن ها دو دور بازی کرده بودند.
برگ از بازی با دوستانش خوشش می آمد، ولی از دیر رسیدن نه.
آن عصر، وقتی بازی تمام شد، به دو خرگوش گفت:
«امروز من هم می خواهم زود برسم.»
خرگوش اول پرسید:
«می خواهی مسابقه بدهیم؟»
برگ به پاهای خودش نگاه کرد.
«نه. فقط می خواهم یک بار منتظر من نباشید.»
خرگوش دوم گفت:
«ما تا در باغ می رویم و آن جا می مانیم.»
برگ سر تکان داد.
دوستانش راه افتادند و او هم قدم هایش را تندتر کرد.
یک قدم.
قدم بعدی.
باز هم یک قدم.
اما هرچه عجله می کرد، کوله زردش بیشتر تکان می خورد. بندش به گردنش می سایید و نفسش از حالت همیشگی تندتر شده بود.
کنار نیمکت ایستاد.
کوله را کمی جابه جا کرد و زیر لب گفت:
«چرا راه برای من طولانی تر است؟»
از زیر نیمکت، صدای آرامی آمد:
«راه همان راه است.»
حلزونی روی پایه چوبی نشسته بود.
برگ گفت:
«ولی دوستانم زودتر تمامش می کنند.»
حلزون گفت:
«درست است. آن ها تندتر می روند.»
برگ منتظر جمله دیگری ماند؛ جمله ای که شاید پاهایش را تند کند.
اما حلزون فقط شاخک هایش را تکان داد و گفت:
«بند کوله ات پیچ خورده. شاید اگر صافش کنی، راحت تر بروی.»
برگ بند را صاف کرد.
کوله بهتر روی لاکش نشست.
راه هنوز تمام نشده بود، ولی حالا گردنش کمتر اذیت می شد.
کمی جلوتر، کنار سنگ صاف، چیزی برق زد.
برگ اول خواست از کنارش بگذرد. وقت نگاه کردن نداشت. باید زود می رسید.
اما آن برق دوباره در چشمش افتاد.
ایستاد.
روی برگ کوچکی، قطره آب گردی نشسته بود. داخل قطره، تصویر وارونه باغ دیده می شد.
برگ سرش را نزدیک برد.
«چه باغ کوچکی!» …
