در چنین شرایطی، عروس ممکن است احساس کند برای به دست آوردن جایگاهش باید با مادر همسرش رقابت کند و پسر خانواده نیز میان دو رابطه مهم زندگی اش گرفتار شود. اما آیا هر رابطه نزدیک مادر و پسر نشانه وابستگی ناسالم است؟ چرا بعضی خانواده ها پس از ازدواج فرزندشان نمی توانند مرزهای تازه را بپذیرند؟ وقتی مراقبت مادر به دخالت تبدیل می شود
رابطه عاطفی مادر و فرزند به خودی خود نه مشکل است و نه تهدیدی برای ازدواج. بسیاری از مادران حمایتگرند و حضورشان به ثبات خانواده کمک می کند. مسئله از جایی شروع می شود که حمایت به کنترل تبدیل شود یعنی مادر بخواهد درباره محل زندگی زوج، مسائل مالی، تربیت فرزند یا حتی اختلاف های خصوصی آنها تصمیم بگیرد برای مثال: ممکن است مادر با این جمله که من صلاح تو را بهتر می دانم، انتخاب های پسرش را زیر سوال ببرد. گاهی نیز هر تصمیم مستقل زوج به عنوان بی احترامی یا ناسپاسی تعبیر می شود. در این وضعیت، مرز میان محبت خانوادگی و دخالت در زندگی خصوصی کمرنگ می شود. چرا بعضی پسرها نمی توانند به همسرشان اولویت بدهند؟
احساس گناه در برابر مادر
برخی افراد از ناراحت کردن والدین خود می ترسند. وقتی مادر با تصمیمی مخالفت می کند، فرزند ممکن است برای جلوگیری از احساس گناه، خواسته او را بر نیازهای زندگی مشترک مقدم بداند.
عادت به تصمیم گیری خانوادگی
کسی که از کودکی برای تصمیم های مهم به خانواده وابسته بوده، ممکن است پس از ازدواج نیز استقلال در تصمیم گیری را دشوار تجربه کند. ازدواج به تنهایی این الگوی رفتاری را تغییر نمی دهد.
ترس از تعارض
گاهی فرد برای حفظ آرامش ظاهری، به جای تعیین مرز با خانواده خود، از همسرش می خواهد کوتاه بیاید. در کوتاه مدت ممکن است دعوا کمتر شود، اما در بلندمدت احساس تنهایی و بی پناهی در رابطه افزایش پیدا می کند. آیا مادرشوهر همیشه مقصر است؟ …


دانلود از کافه بازار






























































