مصر، عراق و اردن بین ۲ جنگ جهانی

کلیولند نوشت: بنابراین، بریتانیا نظامی موسوم به «امپراطوری مبتنی بر معاهده» طراحی کرد. در چارچوب این نظام، مصر و عراق به نوعی استقلال محدود دست یافتند که به آنها اجازه می‌داد امور داخلی خود را تا حدی مطابق خواست خود مدیریت کنند، اما در عین حال باید پذیرای پایگاه‌های نظامی بریتانیا در خاک خود می‌بودند و سیاست خارجی‌ای را دنبال می‌کردند که برای لندن قابل قبول بود.

بدین ترتیب، بریتانیا توانست نیازهای استراتژیک خود را بدون متحمل شدن هزینه‌های مستقیم حکومت‌داری بر این سرزمین‌ها تأمین کند. اما، محدودیت‌های اعمال‌شده بر حاکمیت ملی کامل، باعث بروز اختلافاتی میان رهبران محلی و بریتانیا شد و تنش‌های مداومی در طول این دوره ایجاد کرد.

 

مبارزه برای قدرت در مصر در دوره بین دو جنگ‌ جهانی

اگرچه مصر در طول جنگ جهانی اول از تبدیل شدن به میدان نبرد مستقیم مصون ماند، اما جمعیت آن در سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ با سختی‌های شدیدی مواجه شد. تصمیم بریتانیا برای استفاده از این کشور به‌عنوان نقطه شروع هر دو حمله گالیپولی و سوریه، به معنای به‌کارگیری منابع مادی و انسانی مصر در خدمت تلاش‌های جنگی متفقین بود.

حیوانات اهلی و محصولات کشاورزی مصادره شدند و هزاران دهقان به اجبار به خدمت در گروه‌های کارگری غیرنظامی درآمدند و وادار شدند همراه ارتش بریتانیا در حمله به سوریه عثمانی شرکت کنند. ساکنان روستاها و شهرها به یکسان از پیامدهای تورم و کمبود کالاهای … …