مجیدزاده و رؤیای بی‌سرانجامش

«جبرئیل نوکنده»، رئیس موزه ملی ایران، در این مراسم با اشاره به بیش از شش دهه فعالیت علمی مجیدزاده گفت: «او عمر خود را وقف میراث فرهنگی ایران کرد و در آموزش، پژوهش، کاوش‌های باستان‌شناسی و دفاع از حقوق میراث فرهنگی ایران در مجامع بین‌المللی، چهره‌ای اثرگذار بود.»

نوکنده با یادآوری خاطره‌ای از بازدید مجیدزاده از کاوش‌های «سیلک» در سال ۱۳۸۰ افزود: «از او درباره سفال‌های آلویی و ارتباط آن‌ها با تپه قبرستان راهنمایی خواستم، اما پس از بررسی دقیق یافته‌ها گفت حتی یک قطعه سفال آلویی در میان آن‌ها ندیده است.» نوکنده این برخورد را نشانه صداقت و امانت‌داری علمی او دانست.

رئیس موزه ملی ایران، شناسایی زنجیره تولید فلزکاری کهن در تپه قبرستان، پژوهش درباره آغاز شهرنشینی، تألیف مجموعه‌هایی درباره بین‌النهرین و کاوش‌های «تپه ازبکی» را از دستاوردهای مهم مجیدزاده برشمرد. او گفت مجیدزاده در چهارمین کنگره بین‌المللی باستان‌شناسی خاور نزدیک در برلین، توجه جامعه علمی را به جنوب شرق ایران جلب کرد.

نوکنده همچنین از آرزوی مجیدزاده برای تبدیل تپه ازبکی به مجموعه‌ای بزرگ موزه‌ای یاد کرد؛ طرحی که به‌دلیل تغییرات مدیریتی به سرانجام نرسید. او ابراز امیدواری کرد این آرمان روزی محقق شود.

  تدریس با سخاوت علمی

«محمدابراهیم زارعی»، رئیس پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، با انتقاد از کنار گذاشته‌شدن مجیدزاده از دانشگاه تهران گفت: «پیش از آنکه دانش و توانایی‌های او را بشناسیم، شایعاتی درباره نداشتن صلاحیت علمی‌اش می‌شنیدیم، اما با گذراندن درس‌های او متوجه شدیم با چه دانشمندی روبه‌رو هستیم.»

زارعی افزود: «مجیدزاده با سخاوت علمی تدریس می‌کرد و هدفش انتقال دانش بود، نه نمایش فضل خود. حتی درسی را که تخصص اصلی‌اش نبود، چنان دقیق ارائه کرد که جزوه آن می‌توانست به کتاب تبدیل شود.»

او کنار گذاشته‌شدن مجیدزاده را نتیجه صراحت و دانش او دانست و گفت نسل‌های بعدی دانشجویان از فرصت بهره‌مندی از تجربه این استاد محروم شدند. زارعی همچنین از دشواری‌های زندگی او یاد کرد و گفت مجیدزاده زمانی مجموعه کتاب‌های دهخدا را فروخت تا سهم خود را برای آسفالت بام آپارتمان تأمین کند؛ اتفاقی که برای استادی با آن جایگاه علمی مایه شرمساری است. …