روایت چند معجزه مادرانه زیر آتش دشمن

خبرگزاری مهر - مجله مهر؛ رویا سادات هاشمی: خیلی‌ها خیال می‌کنند که جنگ، فقط قصه گلوله‌ها و آتش و خاکریزهایی است که هر روز چند قدم به نفع یا ضرر دشمن جابه‌جا می‌شدند؛ داستان دو دوتا چهارتاهایی که قوای نظامی دو طرف را بنا بر توان‌های تسلیحاتی آدم‌ها می‌سنجیدند. فارغ از اینکه جنگ پشت همه این‌ها قصه دل‌هایی است که در میانه آتش، دنبال تکیه‌گاهی می‌گشتند تا از پا نیفتند. رزمنده‌هایی که گاهی تمام راه‌های پیش رویشان بسته می‌شد، مهماتشان به آخر می‌رسید و فاصله‌شان با شکست و کشته شدن، چند قدم بیشتر نبود؛ اما بین همه این نشدن‌ها هنوز چیزی در دلشان روشن بود. چیزی از جنس ایمان و امید، از جنس همان رشته‌های ناپیدایی که آدم را در سخت‌ترین لحظه‌ها به آسمان وصل می‌کند. برای خیلی از رزمنده‌های دفاع مقدس، آن رشته به نام مادرانه حضرت فاطمه زهرا(س) گره خورده بود؛ بانویی که نامش در سنگرهای خاکی، زیر آسمان پر از منور و میان شب‌های بی‌قرار عملیات، زمزمه و ذکر می‌شد و بالا می‌رفت. بچه‌هایی که پیش از رفتن به خط مقدم، به حضرت زهرا سلام‌الله علیها متوسل می‌شدند و از مادر پهلوشکسته‌شان مدد می‌خواستند.

شاید برای همین است که اگر تاریخ دفاع مقدس ایران را روی کاغذ بررسی کنید در نگاه اول به این نتیجه خواهید رسید که ایران باید محکوم به شکست می‌بود اما در روایت‌ها جنگ تحمیلی رزمنده‌ها، بارها از لحظه‌هایی حرف زده‌اند که خودشان توضیحش را در حساب‌وکتاب‌های معمول جنگ پیدا نمی‌کردند؛ از نجات‌هایی غیرمنتظره، گشایش‌هایی درست در آخرین لحظه و اتفاق‌هایی که برایشان رنگ و بوی عنایت و امداد غیبی داشت. شاید برای کسی که آن روزها را از نزدیک ندیده، فهمیدن این تجربه‌ها آسان نباشد؛ اما برای آن‌ها که میان مرگ و زندگی، نام حضرت زهرا(س) را صدا زده‌اند، بعضی خاطره‌ها تا همیشه بوی آسمان می‌دهد.

چند خط روضه از پشت بی‌سیم شکست را به پیروزی تبدیل کرد …