با روشی که فریدون جیرانی در توضیح تاریخ سینمای ایران دارد توضیح‌دادن اهمیت «پارک وی» به‌عنوان یک اسلشر فارسی در کارنامه پرفراز و نشیبش که در میانه دهه ۱۳۸۰ساخته شده، پیش‌بینی التهابی خشن است که کانون التهاب روابط تغییر شکل‌یافته خانواده ایرانی است.

در سینمایی که مفهوم ژانر (در اکثر موارد) به دو دسته «کمدی» و «درام جدی» تقلیل پیدا کرده، رفتن سراغ یک ژانر دیگر پیچیدگی‌هایی را (به‌خصوص از نظر جذب سرمایه) به وجود می‌آورد. در سینمایی که ژانر وحشت تقریبا هیچ‌گاه به‌شکل مناسب و همه‌گیری بومی نشده، رفتن سراغ ژانر وحشت نیازمند جسارت است.

نویسنده و کارگردان فیلم سینمایی «نُه» با اشاره به تلفیق اسطوره، آیین ، وحشت و تلاشش برای اتصال ترس به عمق باورهای کهن ایرانی در سینما، درباره سختی‌های تولید فیلم در ژانر وحشت و اسلشر می‌گوید.