اکنون پرسش مهمتری پیش روی پرونده واگذاری سایپا قرار دارد: آیا هر مجموعه غیردولتی میتواند مالک مناسبی برای این خودروساز باشد؟ آیا انتقال مدیریت به بخش خصوصی، بدون تعیین تکلیف روشن مالکیت و مسئولیت اقتصادی، میتواند به اصلاح ساختار این شرکت منجر شود؟ و مهمتر از همه، چگونه میتوان اطمینان یافت که خصوصیسازی سایپا به جای تقویت رقابت، زمینه تمرکز بیشتر قدرت در صنعت خودرو را فراهم نمیکند؟
پاسخ به این پرسشها اهمیت زیادی دارد؛ زیرا خصوصیسازی را نباید صرفاً به تغییر ترکیب سهامداران یا انتقال صندلیهای مدیریتی محدود کرد. هدف اصلی باید شکلگیری بنگاهی باشد که بتواند با سرمایهگذاری، ارتقای فناوری، توسعه محصول و افزایش بهرهوری، از بحران خارج شود و در بازاری رقابتی فعالیت کند. تفاوت مالک خصوصی و مدیر خصولتی در چیست؟
تفاوت میان مالک خصوصی و مدیری که بدون پذیرش مسئولیت واقعی مالکیت، اداره یک بنگاه را بر عهده میگیرد، پیش از هر چیز به نسبت میان اختیار، سرمایه و مسئولیت اقتصادی بازمیگردد.
مدیری که اداره یک شرکت را بر عهده میگیرد، ممکن است از اختیار اجرایی برخوردار باشد؛ اما این اختیار لزوماً به معنای پذیرش مسئولیت تأمین منابع مالی و تحمل ریسک سرمایهگذاری نیست. در مقابل، مالک خصوصی واقعی باید منابع خود را برای خرید، اداره و توسعه بنگاه درگیر کند و در برابر نتایج تصمیمهایش پاسخگو باشد. …


دانلود از کافه بازار




























































