زاگرس زند، پژوهشگر شاهنامه در پاسخ گفته بود که «من تفاوت چندانی بین دو دیدگاه «شاهنامه بهعنوان کتاب» و «شاهنامه بهعنوان نماد ایران» نمیبینم. شاهنامه یک کتاب نبوده، هیچگاه. فراتر از کتاب بوده. همیشه نماد و نمود تاریخ و هویت و فرهنگ ایرانی و ملی ما بوده است.» مهدی فدایی مهربانی، استاد گروه علوم سیاسی دانشگاه تهران در گفتوگویی با تأکید بر اینکه ایران دولت - ملت نیست؛ بلکه ملت - تمدن است، کوشیده تا هویت ملی کهن ایران و کهنالگوها و ناخودآگاه فرهنگی و تمدنی ایران را توضیح دهد و کهنالگوی مادر و میهندوستی و عدالتجویی و سر خمنکردن در برابر زور را در شناخت ایران مهم شمرد.
در کامنتهای شبکههای اجتماعی البته غالباً اینطور تحلیل میشد که تا الان حکومت جمهوری اسلامی نگذاشته به شاهنامه توجه کنیم و حالا به اصل خویش برگشتهایم که «هر کسی کو دور ماند از اصل خویش، بازجوید روزگار وصل خویش». قومگرایان و تجزیهطلبان هم که چونان همیشه میگویند اینها همه از دوره رضاخان باب شده و قبلتر از این حرفها نبوده و اینها اصیل نیستند. آنچه میخواهم تأکید کنم، این است که برای فهم چرایی گسترش توجه به شاهنامه باید به تاریخ دریافت شاهنامه رجوع کرد. این کار البته معیاری به دست میدهد که با آن میتوان بین تفسیرهای شاهنامه هم تمایز نهاد. …


دانلود از کافه بازار





























































