سخنان مسعود پزشکیان، رئیسجمهوری ایران در مجمع عمومی سازمان ملل را میتوان تلاشی برای تبیین نسبت میان «قدرت»، «امنیت» و «صلح» در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران دانست. محور اصلی این مواضع آن است که ایران قدرت را به عنوان ظرفیت بازدارندگی، دفاع از استقلال ملی و ابزاری برای دستیابی به صلح پایدار تعریف میکند؛ رویکردی که در بستر تحولات امنیتی و درگیریهای سال ۲۰۲۵ میان ایران، اسرائیل و آمریکا اهمیت بیشتری یافته است. در این چارچوب، جنگ و مذاکره الزاماً دو مفهوم متعارض نیستند. ایران از یکسو بر آمادگی خود برای دفاع تأکید دارد و از سوی دیگر، مذاکره و دیپلماسی را مسیر حل اختلافات میداند اما مذاکره را زمانی مؤثر میداند که با تهدید نظامی، فشار و فریب همراه نباشد. از این منظر، مذاکره از موضع آسیبپذیری الزاماً به صلح منجر نمیشود و دیپلماسی هنگامی میتواند پایدار باشد که در کنار آن، توان بازدارندگی و دفاعی نیز وجود داشته باشد. بنابراین، پیام اصلی این است که مقاومت در برابر فشار و آمادگی برای مذاکره، دو سیاست مکمل برای دستیابی به صلحاند.
در موضوع هستهای نیز پزشکیان بر صلحآمیز بودن اهداف ایران از جمله تولید انرژی، کاربردهای پزشکی، کشاورزی و امنیت غذایی تأکید میکند. در این نگاه، مسأله هستهای ایران صرفاً یک موضوع فنی نیست، بلکه به حقوق برابر کشورها و اعتبار نظام عدم اشاعه مربوط میشود. طرح موضوع توانمندی … …
