سیمای یک ایرانی اصیل

او افزود: بیضایی از نظر من با سوفوکل و شکسپیر هیچ فرقی ندارد. حتی بزرگ‌تر است. خواندن متونش سواد می‌خواهد و تنهایی و تصویر دادن‌. او دنبال کلمات نبود بلکه به هنگام صحبت کردنش، تصویر می‌داد. او مدام در جریان و زایش بود و آثارش پر از تصویر بود و هنر یعنی تصویر. بهرام بیضایی تصویرگر خیلی والایی بود.

زنجانپور با ابراز تاسف از درگذشت بیضایی دور از میهن، اضافه کرد: حیف که دیگر در میان ما نیست. همه رفتنی هستیم. ولی حیف که در ایران نیست. او باید در ایران دفن می‌شد چراکه فرزند کم‌نظیر ایران بود ولی چرا باید جای دیگری باشد درحالی‌که او متعلق به اینجاست.

او تاکید کرد: باید مواظب بقیه باشیم که مثل برگ خزان نیفتند. مجلس بزرگداشت مال زمان زندگی است و حالا نمی‌دانم این برنامه بزرگداشت است یا یادبود که هر دو برای بهرام بیضایی کم است چون او به گردن تاریخ و هنر این کشور خیلی حق دارد.

سپس اصغر همت عنوان کرد که قرار بود محمود دولت آبادی دیگر سخنران باشد که به دلیل کسالت، امکان حضور در برنامه را نیافت و یادداشت دولت آبادی را درباره بیضایی خواند.

در بخش‌هایی از این یادداشت آمده بود: «برگزارکنندگان مراسم گرامی‌باد بهرام بیضایی به نشانه این است که اکنونیان هنر نمی‌خواهند اجازه بدهند پیوندشان با پیشین ایران گسسته بشود چنان که این گسست، در هر زمینه در کشور ما رخ داده است اما چنان که آگاهید بارها درباره زنده‌یاد بیضایی نوشته و سخن گفته‌ام... دوستداران سازندگان فرهنگ ایران خواستند یادداشتی بنویسم که تقاضای باز آوردن پیکر بهرام به کشور کنم. اطاعت کردم، نوشتم و فرستادم اما پاسخ داده شد، موافقت نمی‌شود. باری اگر خستگی مجال داده بود، با کمال میل آنجا در میان شما می‌بودم به نشانه احترام به یادمان بیضایی، هم به نشانه سپاس از هنرمندانی که به قدر‌شناسی توانایی‌ها و خدمات بهرام بیضایی به هنر ایران، این مجلس را فراهم آورده‌اند...» …