او با بازگشت به گذشته، سیاستهای پیشین سازمان جنگلها را واکاوی میکند: «در آن دهه، اولویت با سرعت در جنگلدار کردن عرصهها بود؛ راهکاری که عمدتاً بر استفاده از گونههای سوزنیبرگ استوار بود تا با رشد سریع، جنگل را از تصرف محافظت کنند.» اما امروز، پارادایم سازمان تغییر کرده است. اکنون سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری، به سوی مدیریتی «همگام با طبیعت» حرکت میکند؛ رویکردی که پورمقدم آن را «مدیریت اکوسیستمی» مینامد؛ مسیری که در آن، تمرکز اصلی بر احیای تنوع زیستی و بازگشت به گونههای بومی است. او تأکید میکند: «این لکههای جنگلی غیربومی، یا باید تحت عملیات پرورشی قرار گیرند و یا به عرصههایی تبدیل شوند که ویژگیهای اکولوژیک جنگلهای طبیعی ما را بازیابند.»
پشت سبزی کاجها در هیرکانی
در میان بحث، یکی از خبرنگاران با نگاهی صرفاً بصری، به زیبایی و شادابی جنگلهای سوزنیبرگ اشاره میکند و با لحنی متمایل به حسرت میگوید: «حیف است که این همه زیبایی قطع شود.» اما پورمقدم، نگاهی متفاوت دارد؛ نگاهی که از پشت پرده سبز و درخشان، خطراتی را میبیند که چشم فرد غیرمتخصص قادر به درک آنها نیست. …

بازار















































![[محمدعلی سنجیده] مگر قرار نبود کالابرگ به همه مردم تخصیص یابد؟](/news/u/2026-11-10/ettelaat-mh4g6.jpg)





















